Adhyaya 110

Verse 1

कुंजल उवाच । आमंत्र्य स मुनीन्सर्वान्वशिष्ठं तपतांवरम् । समुत्सुको गंतुकामो नहुषो दानवं प्रति

ಕುಂಜಲನು ಹೇಳಿದನು—ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳನ್ನು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಪಸ್ವಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ವಶಿಷ್ಠನನ್ನು, ವಿದಾಯ ಪಡೆದು ನಹುಷನು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ದಾನವನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟನು।

Verse 2

ततस्ते मुनयः सर्वे वशिष्ठाद्यास्तपोधनाः । आशीर्भिरभिनंद्यैनमायुपुत्रं महाबलम्

ನಂತರ ವಶಿಷ್ಠಾದಿ ತಪೋಧನರಾದ ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳು ಆಯುಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾಬಲ ನಹುಷನನ್ನು ಆಶೀರ್ವಾದಗಳಿಂದ ಅಭಿನಂದಿಸಿ ಗೌರವಿಸಿದರು।

Verse 3

आकाशे देवताः सर्वा जघ्नुर्वै दुंदुभीन्मुदा । पुष्पवृष्टिं प्रचक्रुस्ते नहुषस्य च मूर्धनि

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ದುಂದುಭಿಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸಿ, ನಹುಷನ ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದರು।

Verse 4

अथ देवः सहस्राक्षः सुरैः सार्द्धं समागतः । ददौ शस्त्राणि चास्त्राणि सूर्यतेजोपमानि च

ನಂತರ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನಾದ ದೇವೇಂದ್ರನು ಸೂರರೊಂದಿಗೆ ಬಂದು, ಸೂರ್ಯತೇಜಸ್ಸಿಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಶಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ದಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 5

देवेभ्यो नृपशार्दूलो जगृहे द्विजसत्तम । तानि दिव्यानि चास्त्राणि दिव्यरूपोपमोऽभवत्

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠ! ಆ ನೃಪಶಾರ್ದೂಲನು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಆ ದಿವ್ಯ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು; ಆ ದಿವ್ಯಾಯುಧಗಳಿಂದ ಅವನು ದಿವ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು।

Verse 6

अथ ता देवताः सर्वाः सहस्राक्षमथाब्रुवन् । स्यंदनो दीयतामस्मै नहुषाय सुरेश्वर

ಆಗ ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳು ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು— “ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ನಹುಷನಿಗೆ ರಥವನ್ನು ನೀಡಲಿ.”

Verse 7

देवानां मतमाज्ञाय वज्रपाणिः स्वसारथिम् । आहूय मातलि तं तु आदिदेश ततो द्विज

ದೇವತೆಗಳ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ವಜ್ರಪಾಣಿ (ಇಂದ್ರ) ತನ್ನ ಸಾರಥಿ ಮಾತಲಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನಂತರ ಅವನಿಗೆ ಆಜ್ಞೆ ನೀಡಿದನು.

Verse 8

एनं गच्छ महात्मानमुह्यतां स्यंदनेन वै । सध्वजेन महाप्राज्ञमायुजं समरोद्यतम्

ಆ ಮಹಾತ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು; ಧ್ವಜಯುಕ್ತ ಈ ರಥದಲ್ಲೇ ಅವನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯು— ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ ಅಯುಜನು ಸಮರಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಯುದ್ಧೋದ್ಯತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 9

स चोवाच सहस्राक्षं करिष्ये तवशासनम् । एवमुक्त्वा जगामाशु ह्यायुपुत्रं रणोद्यतम्

ಅವನು ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ— “ನಿನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುವೆನು” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಹಾಗೆಂದು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ರಣೋದ್ಯತನಾದ ಆಯುಪುತ್ರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 10

राजानं प्रत्युवाचैव देवराजस्य भाषितम् । विजयी भव धर्मज्ञ रथेनानेन संगरे

ನಂತರ ಅವನು ರಾಜನಿಗೆ ದೇವರಾಜನ ಮಾತನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು— “ಹೇ ಧರ್ಮಜ್ಞ, ಈ ರಥದೊಂದಿಗೆ ಸಮರದಲ್ಲಿ ವಿಜಯಿಯಾಗು.”

Verse 11

इत्युवाच सहस्राक्षस्त्वामेव नृपतीश्वर । जहि त्वं दानवं संख्ये तं हुंडं पापचेतनम्

ಆಗ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ನೃಪತೀಶ್ವರ! ನೀನೇ; ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಾಪಚಿತ್ತನಾದ ಹುಂಡ ದಾನವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು।”

Verse 12

समाकर्ण्य स राजेंद्र सानंदपुलकोद्गमः । प्रसादाद्देवदेवस्य वशिष्ठस्य महात्मनः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಅವನು ಆನಂದದಿಂದ ರೋಮಾಂಚಿತನಾದನು; ದೇವದೇವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ, ಮಹಾತ್ಮ ವಶಿಷ್ಠರ ಕೃಪೆಯಿಂದ.

Verse 13

दानवं सूदयिष्यामि समरे पापचेतनम् । देवानां च विशेषेण मम मायापचारितम्

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಾಪಚಿತ್ತನಾದ ಆ ದಾನವನನ್ನು ನಾನು ಸಂಹರಿಸುವೆನು; ನನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮರುಳಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ನಿಂತವನು ಅವನು.

Verse 14

एवमुक्ते महावाक्ये नहुषेण महात्मना । अथायातः स्वयं देवः शंखचक्रगदाधरः

ಮಹಾತ್ಮ ನಹುಷನು ಈ ಮಹಾವಾಕ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ, ಶಂಖ-ಚಕ್ರ-ಗದಾಧಾರಿಯಾದ ಸ್ವಯಂ ಭಗವಾನ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು.

Verse 15

चक्राच्चक्रं समुत्पाट्य सूर्यबिंबोपमं महत् । ज्वलता तेजसा दीप्तं सुवृत्तारं शुभावहम्

ಒಂದು ಚಕ್ರದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಚಕ್ರವನ್ನು ಎಳೆದು ತೆಗೆದಂತೆ, ಅವನು ಸೂರ್ಯಬಿಂಬದಂತೆ ಮಹಾ ಚಕ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು—ಜ್ವಲಂತ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೀಪ್ತ, ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಕಾರ, ಶುಭಫಲಪ್ರದ.

Verse 16

नहुषाय ददौ देवो हर्षेण महता किल । तस्मै शूलं ददौ शंभुः सुतीक्ष्णं तेजसान्वितम्

ದೇವನು ಮಹಾ ಹರ್ಷದಿಂದ ನಹುಷನಿಗೆ ಅದನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಶಂಭು (ಶಿವ)ನು ಅವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ತೀಕ್ಷ್ಣ, ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 17

तेन शूलवरेणासौ शोभते समरोद्यतः । द्वितीयः शंकरश्चासौ त्रिपुरघ्नो यथा प्रभुः

ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಅವನು ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಉದ್ಧತನಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ—ಎರಡನೇ ಶಂಕರನಂತೆ, ತ್ರಿಪುರಘ್ನ ಪ್ರಭುವಿನಂತೆ.

Verse 18

ब्रह्मास्त्रं दत्तवान्ब्रह्मा वरुणः पाशमुत्तमम् । चंद्र तेजःप्रतीकाशं शंखं च नादमंगलम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಬ್ರಹ್ಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದನು, ವರುಣನು ಉತ್ತಮ ಪಾಶವನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಚಂದ್ರತೇಜದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ಮಂಗಳನಾದವುಳ್ಳ ಶಂಖವೂ (ಲಭಿಸಿತು).

Verse 19

वज्रमिंद्रस्तथा शक्तिं वायुश्चापं समार्गणम् । आग्नेयास्त्रं तथा वह्निर्ददौ तस्मै महात्मने

ಇಂದ್ರನು ಅವನಿಗೆ ವಜ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದನು, ವಾಯು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು; ಜೊತೆಗೆ ಬಿಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳ ತೂಣೀರವೂ. ವಹ್ನಿ (ಅಗ್ನಿ) ಆ ಮಹಾತ್ಮನಿಗೆ ಆಗ್ನೇಯಾಸ್ತ್ರವನ್ನೂ ನೀಡಿದನು.

Verse 20

शस्त्राण्यस्त्राणि दिव्यानि बहूनि विविधानि च । ददुर्देवा महात्मानस्तस्मै राज्ञे महौजसे

ಮಹಾತ್ಮರಾದ ದೇವತೆಗಳು ಆ ಮಹೌಜಸ್ವಿ ರಾಜನಿಗೆ ಅನೇಕ ವಿಧಗಳ ಬಹುಸಂಖ್ಯೆಯ ದಿವ್ಯ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ದಾನಮಾಡಿದರು.

Verse 21

कुंजल उवाच । अथ आयुसुतो वीरो दैवतैः परिमानितः । आशीर्भिर्नंदितश्चापि मुनिभिस्तत्त्ववेदिभिः

ಕುಂಜಲನು ಉವಾಚ—ಅನಂತರ ಆಯುವಿನ ವೀರಪುತ್ರನು ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಸತ್ಕೃತನಾದನು; ತತ್ತ್ವವೇದಿ ಮುನಿಗಳ ಆಶೀರ್ವಚನಗಳಿಂದಲೂ ಹರ್ಷಿತನಾದನು।

Verse 22

आरुरोह रथं दिव्यं भास्वरं रत्नमालिनम् । घंटारवैः प्रणदंतं क्षुद्रघंटासमाकुलम्

ಅವನು ಭಾಸ್ವರವಾದ, ರತ್ನಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ದಿವ್ಯ ರಥವನ್ನು ಏರಿದನು; ಘಂಟಾರವಗಳಿಂದ ಮ್ರೋಗಿಸುವ, ಅನೇಕ ಸಣ್ಣ ಘಂಟೆಗಳ ಝಂಝನಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದದು।

Verse 23

रथेन तेन दिव्येन शुशुभे नृपनदंनः । दिविमार्गे यथा सूर्यस्तेजसा स्वेन वै किल

ಆ ದಿವ್ಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಸವಾರನಾದ ರಾಜಕುಮಾರನು, ದಿವಿಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸ್ವತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಶೋಭಿಸಿದನು।

Verse 24

प्रतपंस्तेजसा तद्वद्दैत्यानां मस्तकेषु सः । जगाम शीघ्रं वेगेन यथा वायुः सदागतिः

ಅವನು ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ದೈತ್ಯರ ಮಸ್ತಕಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರತಾಪ ತೋರಿಸುತ್ತ, ಅತ್ಯಂತ ಶೀಘ್ರ ವೇಗದಿಂದ ಸಾಗಿದನು—ಸದಾ ಚಲಿಸುವ ವಾಯುವಿನಂತೆ।

Verse 25

यत्रासौ दानवः पापस्तिष्ठते स्वबलैर्युतः । तेन मातलिना सार्द्धं वाहकेन महात्मना

ಆ ಪಾಪಿ ದಾನವನು ತನ್ನ ಬಲಗಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನೋ, ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾತ್ಮನಾದ ಸಾರಥಿ ಮಾತಲಿಯೊಂದಿಗೆ (ಅವನು) ತಲುಪಿದನು।