Adhyaya 11

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सर्वज्ञेन त्वया प्रोक्तं दैत्यदानवसंगरम् । इदानीं श्रोतुमिच्छामः सुव्रतस्य महात्मनः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಸರ್ವಜ್ಞನೇ! ನೀನು ದೈತ್ಯ-ದಾನವರ ಸಂಗ्रामವನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀ. ಈಗ ಮಹಾತ್ಮ ಸುವ್ರತನ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ನಾವು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ।

Verse 2

कस्य पुत्रो महाप्राज्ञः कस्य गोत्रसमुद्भवः । किं तपस्तस्य विप्रस्य कथमाराधितो हरिः

ಆ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞನು ಯಾರ ಪುತ್ರನು, ಯಾವ ಗೋತ್ರದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದನು? ಆ ವಿಪ್ರನು ಯಾವ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು, ಮತ್ತು ಹರಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಆರಾಧಿಸಿದನು?

Verse 3

सूत उवाच । कथा प्रज्ञाप्रभावेण पूर्वमेव यथा श्रुता । तथा विप्राः प्रवक्ष्यामि सुव्रतस्य महात्मनः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ! ಪ್ರಜ್ಞಾಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಹಿಂದೆ ಹೇಗೆ ಈ ಕಥೆ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿತೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾತ್ಮ ಸುವ್ರತನ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 4

चरितं पावनं दिव्यं वैष्णवं श्रेयआवहम् । भवतामग्रतः सर्वं विष्णोश्चैव प्रसादतः

ಈ ಪಾವನ, ದಿವ್ಯ ವೈಷ್ಣವ ಚರಿತ್ರೆ—ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ನೀಡುವದು—ನಿಮ್ಮ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ, ಕೇವಲ ಶ್ರೀ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ಹೇಳಲ್ಪಡುವುದು।

Verse 5

पूर्वकल्पे महाभागाः सुक्षेत्रे पापनाशने । रेवातीरे सुपुण्ये च तीर्थे वामनसंज्ञके

ಪೂರ್ವಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ, ಓ ಮಹಾಭಾಗರೇ, ಪಾಪನಾಶಕವಾದ ಆ ಉತ್ತಮ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ—ರೇವಾ ನದಿತೀರದಲ್ಲಿ—‘ವಾಮನತೀರ್ಥ’ ಎಂಬ ಪರಮ ಪುಣ್ಯ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ…

Verse 6

कौशिकस्य कुले जातः सोमशर्मा द्विजोत्तमः । स तु पुत्रविहीनस्तु बहुदुःखसमन्वितः

ಕೌಶಿಕ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಸೋಮಶರ್ಮ ಎಂಬ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಜನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಅವನು ಪುತ್ರವಿಹೀನನಾಗಿ, ಅನೇಕ ದುಃಖಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 7

दारिद्रेण स दुःखेन सर्वदैवप्रपीडितः । पुत्रोपायं धनस्यापि दिवारात्रौ प्रचिंतयेत्

ದಾರಿದ್ರ್ಯದ ದುಃಖದಿಂದ ಅವನು ಸದಾ ಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದನು; ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಉಪಾಯವನ್ನೂ, ಧನಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನೂ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 8

एकदा तु प्रिया तस्य सुमना नाम सुव्रता । भर्तारं चिंतयोपेतमधोमुखमलक्षयत्

ಒಮ್ಮೆ ಅವನ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ—ಸುಮನಾ ಎಂಬ ಸುವ್ರತೆ—ತನ್ನ ಭರ್ತಾರನನ್ನು ಚಿಂತೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ, ತಲೆಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಳು.

Verse 9

समालोक्य तदा कांतं तमुवाच तपस्विनी । दुःखजालैरसंख्यैस्तु तव चित्तं प्रधर्षितम्

ಆಗ ತನ್ನ ಕಾಂತನನ್ನು ನೋಡಿ ತಪಸ್ವಿನಿ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—ಅಸಂಖ್ಯ ದುಃಖಜಾಲಗಳು ನಿನ್ನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿವೆ।

Verse 10

व्यामोहेन प्रमूढोसि त्यज चिंतां महामते । मम दुःखं समाचक्ष्व स्वस्थो भव सुखं व्रज

ಮೋಹದಿಂದ ನೀನು ಮರುಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ, ಓ ಮಹಾಮತೇ! ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಹೇಳು; ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಸಾಗು।

Verse 11

नास्ति चिंतासमं दुःखं कायशोषणमेव हि । यश्चिंतां त्यज्य वर्तेत स सुखेन प्रमोदते

ಚಿಂತೆಯ ಸಮಾನ ದುಃಖವಿಲ್ಲ; ಅದು ದೇಹವನ್ನೇ ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನಡೆಯುವವನು ಸುಖದಿಂದ ಹರ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 12

चिंतायाः कारणं विप्र कथयस्व ममाग्रतः । प्रियावाक्यं समाकर्ण्य सोमशर्माब्रवीत्प्रियाम्

ಓ ವಿಪ್ರ! ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಚಿಂತೆಯ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು. ಪ್ರಿಯವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸೋಮಶರ್ಮನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 13

सोमशर्मोवाच । इच्छया चिंतितं भद्रे चिंता दुःखस्य कारणम् । तत्सर्वं तु प्रवक्ष्यामि श्रुत्वा चैवावधार्यताम्

ಸೋಮಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭದ್ರೇ! ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಚಿಂತೆಯೇ ದುಃಖದ ಕಾರಣ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಕೇಳಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸು।

Verse 14

न जाने केन पापेन धनहीनोस्मि सुव्रते । तथा पुत्रविहीनश्च एतद्दुःखस्य कारणम्

ಹೇ ಸುವ್ರತೇ! ಯಾವ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಧನಹೀನನಾದೆನೋ ನನಗೆ ತಿಳಿಯದು; ಹಾಗೆಯೇ ಪುತ್ರವಿಹೀನನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ—ಇದೇ ನನ್ನ ದುಃಖದ ಕಾರಣ.

Verse 15

सुमनोवाच । श्रूयतामभिधास्यामि सर्वसंदेहनाशनम् । स्वरूपमुपदेशस्य सर्वविज्ञानदर्शनम्

ಸುಮನಾ ಹೇಳಿದರು: ಕೇಳಿರಿ; ಎಲ್ಲ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಉಪದೇಶದ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು, ಅದರಿಂದ ಸಮಸ್ತ ಜ್ಞಾನ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 16

लोभः पापस्य बीजं हि मोहो मूलं च तस्य हि । असत्यं तस्य वै स्कंधो माया शाखा सुविस्तरा

ಲೋಭವೇ ಪಾಪದ ಬೀಜ; ಮೋಹವೇ ಅದರ ಬೇರು. ಅಸತ್ಯವೇ ಅದರ ಕಾಂಡ; ಮಾಯೆಯೇ ಬಹಳವಾಗಿ ಹರಡುವ ಅದರ ಶಾಖೆ.

Verse 17

चिंतामोहौ परित्यज्य अनुवर्तस्व च द्विज । संसारे नास्ति संबंधः केन सार्धं महामते

ಹೇ ದ್ವಿಜನೇ! ಚಿಂತೆಯನ್ನೂ ಮೋಹವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಮುಂದುವರೆಯು. ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ—ಹಾಗಾದರೆ, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಯಾರೊಂದಿಗೆ ನಿಜ ಸಂಗತಿ?

Verse 18

छद्मपाखंडशौर्येर्ष्याः क्रूराः कूटाश्च पापिनः । पक्षिणो मोहवृक्षस्य मायाशाखा समाश्रिताः

ಕಪಟ ಪಾಖಂಡ, ಪ್ರದರ್ಶನ ಶೌರ್ಯ, ಈರ್ಷ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವರು—ಅವರು ಕ್ರೂರರು, ಕಪಟಿಗಳು, ಪಾಪಿಗಳು. ಮೋಹವೃಕ್ಷದ ಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ ಅವರು ಮಾಯಾಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 19

अज्ञानं सुफलं तस्य रसोऽधर्मः फलस्य हि । तृष्णोदकेन संवृद्धाऽश्रद्धा तस्य द्रवः प्रिय

ಅದರ ಸುಂದರವಾದ ಫಲ ಅಜ್ಞಾನ; ಆ ಫಲದ ರಸ ಅಧರ್ಮವೇ. ತೃಷ್ಣೆಯೆಂಬ ನೀರಿನಿಂದ ಬೆಳೆದ ಅಶ್ರದ್ಧೆಯೇ ಅದರ ಪ್ರಿಯವಾದ ಹರಿಯುವ ಸಾರವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 20

अधर्मः सुरसस्तस्य उत्कटो मधुरायते । यादृशैश्च फलैश्चैव सुफलो लोभपादपः

ಅವನಿಗೆ ಅಧರ್ಮವೂ ಸುವಾಸನೆಯ ರಸದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ; ಕಠೋರವೂ ಮಧುರವಾಗುತ್ತದೆ. ಲೋಭವೃಕ್ಷವು ಅವನು ಬಯಸುವ ವಿಧವಿಧವಾದ ಫಲಗಳನ್ನು ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ.

Verse 21

अस्यच्छायां समाश्रित्य यो नरः परितुष्यते । फलानि तस्य चाश्नाति सुपक्वानि दिनेदिने

ಇದರ ನೆರಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ತೃಪ್ತನಾಗುವ ಮನುಷ್ಯನು, ದಿನೇದಿನೇ ಇದರ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪಕ್ವವಾದ ಫಲಗಳನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 22

फलानां तु रसेनापि अधर्मेण तु पालितः । स संतुष्टो भवेन्मर्त्यः पतनायाभिगच्छति

ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ಕೇವಲ ಫಲರಸದಿಂದಲೇ ಬದುಕಿದರೂ, ಅದು ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಪೋಷಿತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಪತನದತ್ತವೇ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

तस्माच्चिंतां परित्यज्य पुमांल्लोभं न कारयेत् । धनपुत्रकलत्राणां चिंतामेकां न कारयेत्

ಆದ್ದರಿಂದ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮನುಷ್ಯನು ಲೋಭವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಬಾರದು. ಧನ, ಪುತ್ರ, ಕಲತ್ರಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರಬಾರದು.

Verse 24

यो हि विद्वान्भवेत्कांत मूर्खाणां पथमेति हि । मूर्खश्चिंतयते नित्यं कथमर्थं ममैव हि

ಪ್ರಿಯೆ! ಮನುಷ್ಯನು ವಿದ್ಯಾವಂತನಾದರೂ ಮೂರ್ಖರೊಳಗೆ ಮೊದಲನೆಯವನಾಗಿ ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮೂರ್ಖನು ನಿತ್ಯವೂ—“ಧನವು ನನ್ನದೇ ಮಾತ್ರ ಹೇಗೆ ಆಗಲಿ?” ಎಂದು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 25

सुभार्यामिह विंदामि कथं पुत्रानहं लभे । एवं चिंतयते नित्यं दिवारात्रौ विमोहितः

“ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಸತ್ಪತ್ನಿ ದೊರಕಿದ್ದಾಳೆ—ನಾನು ಪುತ್ರರನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯಲಿ?” ಎಂದು ಮೋಹಿತನಾಗಿ ಅವನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ನಿರಂತರ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 26

क्षणमेकं प्रपश्येत चिंतामध्ये महत्सुखम् । पुनश्चैतन्यमायाति महादुःखेन पीड्यते

ಚಿಂತೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಮಹಾಸುಖದ ದರ್ಶನವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಮತ್ತೆ ಚೈತನ್ಯ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 28

मित्राश्च बांधवाः पुत्राः पितृमातृसभृत्यकाः । संबंधिनो भवंत्येव कलत्राणि तथैव च

ಮಿತ್ರರು, ಬಂಧುಗಳು, ಪುತ್ರರು, ತಂದೆ-ತಾಯಿ ಹಾಗೂ ಸೇವಕರು—ಇವರೆಲ್ಲ ‘ಸಂಬಂಧಿಗಳು’ ಆಗುತ್ತಾರೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಪತ್ನಿ/ಪತಿಯೂ.

Verse 29

सोमशर्मोवाच । संबंधः कीदृशो भद्रे तथा विस्तरतो वद । येन संबंधिनः सर्वे धनपुत्रादिबांधवाः

ಸೋಮಶರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಭದ್ರೇ! ಸಂಬಂಧದ ಸ್ವರೂಪ ಹೇಗಿದೆ? ಅದನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು; ಅದರಿಂದ ಧನ, ಪುತ್ರ ಮೊದಲಾದ ‘ಸಂಬಂಧಿಗಳು’ ಎನ್ನಲ್ಪಡುವ ಎಲ್ಲರೂ ತಿಳಿಯುವಂತೆ.”

Verse 30

सुमनोवाच । ऋणसंबंधिनः केचित्केचिन्न्यासापहारकाः । लाभप्रदा भवंत्येके उदासीनास्तथापरे

ಸுமನಾ ಹೇಳಿದರು—ಕೆಲವರು ಋಣಸಂಬಂಧದಿಂದ ಬಂಧಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ, ಕೆಲವರು ನ್ಯಾಸ (ಒಪ್ಪಿಸಿದ ಠೇವಣಿ) ಅಪಹರಿಸುವವರು. ಕೆಲವರು ಲಾಭಪ್ರದರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಇತರರು ಉದಾಸೀನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 31

भेदैश्चतुर्भिर्जायंते पुत्रमित्रस्त्रियस्तथा । भार्या पिता च माता च भृत्याः स्वजनबांधवाः

ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಭೇದಗಳಿಂದ ಪುತ್ರರು, ಮಿತ್ರರು, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಎಂಬ ಸಂಬಂಧಗಳು ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆಯೇ భార್ಯ, ತಂದೆ, ತಾಯಿ; ಸೇವಕರು, ಸ್ವಜನರು, ಬಂಧುಬಾಂಧವರು ಕೂಡ ಉಂಟಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 32

स्वेनस्वेन हि जायंते संबंधेन महीतले । न्यासापहारभावेन यस्य येन कृतं भुवि

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತಾರೆ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ—ನ್ಯಾಸಭಾವದಿಂದಾಗಲಿ ಅಪಹರಣಭಾವದಿಂದಾಗಲಿ—ಅದರ ಫಲ ಆ ಕರ್ತನಿಗೇ ಸೇರುತ್ತದೆ.

Verse 33

न्यासस्वामी भवेत्पुत्रो गुणवान्रूपवान्भुवि । येनैवापह्रतं न्यासं तस्य गेहे न संशयः

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಸದ ಸ್ವಾಮಿ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿ ಗುಣವಂತನೂ ರೂಪವಂತನೂ ಆಗುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ಯಾರು ಆ ನ್ಯಾಸವನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದರೋ, ಅದು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

Verse 34

न्यासापहरणाद्दुःखं स दत्वा दारुणं गतः । न्यासस्वामी सुपुत्रोभून्न्यासापहारकस्य च

ನ್ಯಾಸ ಅಪಹರಣದಿಂದ ಅವನು ಭೀಕರ ದುಃಖವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿ ದಾರುಣ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು. ನ್ಯಾಸಸ್ವಾಮಿಗೆ ಸತ್ಪುತ್ರನು ದೊರಕಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ನ್ಯಾಸಾಪಹಾರಕನಿಗೂ (ಪುತ್ರ) ದೊರಕಿದನು.

Verse 35

गुणवान्रूपवांश्चैव सर्वलक्षणसंयुतः । भक्तिं तु दर्शयंस्तस्य पुत्रो भूत्वा दिनेदिने

ಗುಣವಂತನೂ ರೂಪವಂತನೂ ಆಗಿ, ಸರ್ವ ಶುಭಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಅವನಿಗೆ ದಿನೇದಿನೇ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ ಅವನ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದನು.

Verse 36

प्रियवाङ्मधुरो रोगी बहुस्नेहं विदर्शयन् । स्वीयं द्रव्यं समुद्गृह्य प्रीतिमुत्पाद्य चोत्तमाम्

ಪ್ರಿಯವೂ ಮಧುರವೂ ಆದ ವಾಕ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಆ ರೋಗಿ, ಬಹುಸ್ನೇಹವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ, ತನ್ನ ಧನವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಇತರರಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಿದನು.

Verse 37

यथा येन प्रदत्तं स्यान्न्यासस्य हरणात्पुरा । दुःखमेव महाभाग दारुणं प्राणनाशनम्

ಓ ಮಹಾಭಾಗ! ಯಾರೋ ಇಟ್ಟ ನ್ಯಾಸವನ್ನು (ಅಮಾನತನ್ನು) ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮುಂಚೆಯೇ ಹರಣ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದರಿಂದ ದುಃಖವೇ—ಭೀಕರ, ಪ್ರಾಣನಾಶಕ ದುಃಖವೇ—ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 38

तादृशं तस्य सौहृद्यात्पुत्रो भूत्वा महागुणैः । अल्पायुषस्तथा भूत्वा मरणं चोपगच्छति

ಅಂತಹ ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ಅವನು ಮಹಾಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಅವನ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೂ ಅಲ್ಪಾಯುಷ್ಯನಾಗಿ ಮರಣವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 39

दुःखं दत्वा प्रयात्येवं भूत्वाभूत्वा पुनःपुनः । यदा हा पुत्रपुत्रेति प्रलापं हि करोति सः

ಹೀಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ನೀಡಿ ಅವನು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ—ಮರುಮರು ಹುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಅಸ್ತಂಗತವಾಗುತ್ತಾ. ‘ಹಾ ಪುತ್ರ! ಹಾ ಪೌತ್ರ!’ ಎಂದು ಅಳಲುವಾಗ ಅವನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶೋಕವನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 40

तदा हास्यं करोत्येव कस्य पुत्रो हि कः पिता । अनेनापहृतं न्यासं मदीयस्योपकारणम्

ಆಗ ಅವನು ಕೇವಲ ನಗುತ್ತಾನೆ—“ಯಾರ ಮಗ ಯಾರು ತಂದೆ?” ಎಂದು; ಈ ನೆಪದಿಂದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಠೇವಣಿಯಾಗಿದ್ದ ನ್ಯಾಸಧನವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡು, “ಇದು ನಿನ್ನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿಯೇ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ।

Verse 41

द्रव्यापहरणेनापि न मे प्राणा गताः किल । दुःखेन महता चैव असह्येन च वै पुरा

ಧನವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡರೂ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣಗಳು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಹಿಂದೆ ಮಹತ್ತರವಾದ, ಸಹಿಸಲಾರದ ದುಃಖದಿಂದ ಪ್ರಾಣವೇ ಹೋಗುವಂತಾಯಿತು।

Verse 42

तथा दुःखं प्रदत्वाहं द्रव्यमुद्गृह्य चोत्तमम् । गंतास्मि सुभृशं चाद्य कस्याहं सुत ईदृशः

ಹೀಗೆ ದುಃಖವನ್ನು ನೀಡಿಸಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಧನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ನಾನು ಇಂದು ಬಹಳ ದೂರ ಹೊರಟುಹೋಗುವೆನು. ನಾನು ಯಾರ ಮಗ, ಇಂತಹವನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆನು?

Verse 43

न चैष मे पिता पुत्रः पूर्वमेव न कस्यचित् । पिशाचत्वं मया दत्तमस्यैवेति दुरात्मनः

ಅವನು ನನ್ನ ತಂದೆಯೂ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಮಗನೂ ಅಲ್ಲ; ಹಿಂದೆಯೂ ಅವನು ಯಾರಿಗೂ ಸೇರಿದವನಲ್ಲ. ಆ ದುರಾತ್ಮನಿಗೇ ನಾನು ಪಿಶಾಚತ್ವವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ।

Verse 44

एवमुक्त्वा प्रयात्येवं तं प्रहस्य पुनःपुनः । प्रयात्यनेन मार्गेण दुःखं दत्वा सुदारुणम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವನು ಹಾಗೆಯೇ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಅವನನ್ನು ಮರುಮರು ನಗುತ್ತಾ ಹಾಸ್ಯಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಇದೇ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ದುಃಖವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 45

एवं न्यासं समुद्धर्तुः पुत्राः कांत भवंति वै । संसारे दुःखबहुला दृश्यंते यत्रतत्र च

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನ್ಯಾಸ (ಅಮಾನತ್ತು) ಅಪಹರಿಸುವವನ ಪುತ್ರರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ದೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಈ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅವರು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ದುಃಖಬಹುಳರಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ.

Verse 46

ऋणसंबंधिनः पुत्रान्प्रवक्ष्यामि तवाग्रतः

ಋಣಪ್ರತಿದಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪುತ್ರರ ವಿಷಯವನ್ನು ನಿನ್ನ ಮುಂದೆಯೇ ನಾನು ವಿವರಿಸುವೆನು.