ಉತ್ತರಭಾಗದ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ವಸು, ಮೋಹಿನಿಗೆ ಪಿತೃ-ತರ್ಪಣ ಮತ್ತು ಸಪಿಂಡೀಕರಣ ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕಾಗಿ ಗಯಾ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಬೋಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗಡಾಲೋಲ (ಗದಾ-ಪ್ರಕ್ಷಾಳನ) ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಿಸ್ನಾನದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಅಕ್ಷಯವಟದಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ನೆರವೇರಿಸಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಪುರಕ್ಕೆ ‘ನಡೆಸುವುದು’ ಎಂದು ವರ್ಣನೆ ಇದೆ. ಯೋಗನಿದ್ರಾಧಾರಿ ಭಗವಂತನಿಗೂ ಅಕ್ಷಯವಟಕ್ಕೂ ಸ್ತೋತ್ರಸಮಾನ ವಂದನೆಗಳು, ಹಾಗೂ ವಿಷ್ಣು ಗದೆಯಿಂದ ಹೇತಿ ಅಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ಗಡಾಲೋಲ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸಿದ ಕಾರಣಕಥೆಯೂ ಬರುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಗಯಾ ಪ್ರದೇಶದ ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಗಳು—ನದಿಗಳು, ಸಂಗಮಗಳು, ಕುಂಡಗಳು, ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳು, ಶಿಲೆಗಳು, ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ, ಗಾಯತ್ರೀ/ಸಾವಿತ್ರೀ, ಬ್ರಹ್ಮ, ಗಣೇಶ ದೇವಾಲಯಗಳು—ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಫಲಗಳು ಹೇಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ: ಅಶ್ವಮೇಧಸಮಾನ ಪುಣ್ಯ, 7×3 ತಲೆಮಾರುಗಳ ಉದ್ಧಾರ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕ/ವಿಷ್ಣುಲೋಕ/ಶಿವಲೋಕ ಪ್ರಾಪ್ತಿ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಜನಾರ್ದನನೇ ಪಿತೃರೂಪ ಎಂಬ ಸಿದ್ಧಾಂತ; ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪಿಂಡದಾನದಿಂದ ಮೂರು ಋಣಗಳಿಂದ ವಿಮೋಚನೆ; ಮರಣಕಾರಕ ಆಚರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಸ್ತ್ಯಯನ ಪಠಣದ ಫಲಶ್ರುತಿ—ಕೀರ್ತಿ, ದೀರ್ಘಾಯು, ಸಂತಾನ, ಸ್ವರ್ಗಪ್ರಾಪ್ತಿ—ಇವುಗಳಿಂದ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ।
No shlokas available for this adhyaya yet.
It is presented as a premier tīrtha whose sanctity is grounded in an origin-myth: after Viṣṇu kills the asura Heti with the mace, the place where the mace is washed becomes Gadālola. Ritual bathing and śrāddha performed there are said to convey ancestors to Brahmapura.
Akṣayavaṭa functions as a culminating node where śrāddha (including sapiṇḍīkaraṇa) is performed, followed by darśana and worship of Vaṭeśa; the rite is explicitly linked to elevating ancestors to Brahmā’s city and honoring appointed brāhmaṇas.
By identifying Janārdana at Gayā as present in the very form of the Pitṛs, the text claims that proper darśana and piṇḍa offerings at Gayā release the practitioner from the threefold obligation (to gods, sages, and ancestors), aligning tīrtha practice with mokṣa-dharma.