तपस्विशरणोपेतां महाब्राह्मणसेविताम् ददर्श तपनीयाभां महाराजः पुरूरवाः //
tapasviśaraṇopetāṃ mahābrāhmaṇasevitām dadarśa tapanīyābhāṃ mahārājaḥ purūravāḥ //
ಮಹಾರಾಜ ಪುರೂರವನು ತಪಸ್ವಿಗಳ ಶರಣದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದು ಮಹಾಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಸೇವಿತ, ಸ್ವರ್ಣಕಾಂತಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಆ ಪುಣ್ಯಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಂಡನು।
This verse does not address Pralaya directly; it focuses on a dynastic episode where Purūravas encounters a sanctified, Brahmin-attended refuge of ascetics.
It reflects a key royal duty in Purāṇic ethics: a king seeks proximity to tapasvins and eminent Brahmins, honoring spiritual authority and drawing guidance for righteous rule (dharma-based governance).
While not technical Vāstu, the verse implies a model of sacred settlement: an āśrama/holy precinct that functions as “śaraṇa” (sanctuary) and is maintained through Brahminical presence and ascetic practice—an idealized religious landscape.