कीर्तिर्लक्ष्मीर्धृतिर्मेधा पुष्टिः श्रद्धा क्रिया मतिः बुद्धिर्लज्जा वपुः शान्तिस् तुष्टिः क्रान्तिश्च मातरः एतास्त्वामभिषिञ्चन्तु धर्मपत्न्यः समागताः //
kīrtirlakṣmīrdhṛtirmedhā puṣṭiḥ śraddhā kriyā matiḥ buddhirlajjā vapuḥ śāntis tuṣṭiḥ krāntiśca mātaraḥ etāstvāmabhiṣiñcantu dharmapatnyaḥ samāgatāḥ //
ಕೀರ್ತಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀ, ಧೃತಿ, ಮೇಧಾ, ಪುಷ್ಟಿ, ಶ್ರದ್ಧೆ, ಕ್ರಿಯೆ, ಮತಿ, ಬುದ್ಧಿ, ಲಜ್ಜೆ, ವಪು, ಶಾಂತಿ, ತುಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಕ್ರಾಂತಿ—ಈ ಮಾತೃಶಕ್ತಿಗಳು ಧರ್ಮಪತ್ನಿಗಳಾಗಿ ಸೇರಿ ನಿನ್ನ ಅಭಿಷೇಕ ಮಾಡಲಿ।
This verse is not about Pralaya; it functions as a consecratory blessing, invoking personified virtues (Dharmapatnīs) to “anoint” the recipient with auspicious qualities.
It frames ideal rulership/household life as grounded in dharma: prosperity (lakṣmī) must be joined with steadiness (dhṛti), discernment (buddhi), modesty (lajjā), peace (śānti), and contentment (tuṣṭi)—a moral checklist for governance and daily conduct.
The ritual term is abhiṣeka (anointing/consecration): a standard Purāṇic procedure used for installing deities, initiating vows, or consecrating kings/ritual patrons, where auspicious powers are invoked to sanctify the act.