Shloka 32
Adhyaya 91 — The Gods’ Hymn to Kātyāyanī and the Goddess’ Prophecy of Future Manifestations
रक्षांसि यत्रोग्रविषाश्च नागा यत्रारयो दस्युबलानि यत्र ।
दावानलो यत्र तथाब्धिमध्ये तत्र स्थिता त्वं परिपासि विश्वम् ॥
rakṣāṃsi yatrograviṣāś ca nāgā yatrārayo dasyubalāni yatra /
dāvānalo yatra tathābdhimadhye tatra sthitā tvaṃ paripāsi viśvam
ಎಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸರು ಇರುವರೋ, ಎಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ ವಿಷಧರ ಸರ್ಪಗಳು ವಾಸಿಸುವವೋ, ಎಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಗಳು ಮತ್ತು ದರೋಡೆಗಾರರ ಗುಂಪುಗಳು ಇರುವವೋ; ಎಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯದಾಹ ಉಂಟಾಗುವವೋ, ಸಮುದ್ರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ—ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೆಲೆಸಿ ನೀನು ಜಗತ್ತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೀ।
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The hymn asserts Devi’s universal guardianship: danger is not merely external (demons, poison, fire, sea) but a condition met by the same protective divine presence everywhere. Ethically, it encourages steadfast refuge in the Divine rather than panic amid calamity.
Primarily aligns with Vaṃśānucarita/Upākhyāna (sacred narrative and praise within the Purāṇic account) rather than Sarga/Pratisarga. It functions as stuti (praise) concluding a mythic episode.
The list of terrors (poison, enemies, fire, ocean) symbolizes existential threats—inner toxins (kleśas), hostile impulses, consuming passions, and the ocean of saṃsāra—over which Devi’s śakti presides as the sustaining and rescuing power.