Adhyaya 83: The Slaying of Mahishasura’s Armies and the Final Death of Mahishasura

Verse 1

इति श्रीमार्कण्डेयमहापुराणे सावर्णिके मन्वन्तरे देवीमाहात्म्ये महिषासुरसैन्यवधो नाम द्व्यशीतितमोऽध्यायः । ऋषिरुवाच— निहन्यमानं तत्सैन्यमवलोक्य महासुरः । सेनानीश्चिक्षुरः कोपाद्ययौ योद्धुमथाम्बिकाम् ॥

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಸಾವರ್ಣಿ ಮನ್ವಂತರದಲ್ಲಿನ ದೇವೀಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಮಹಿಷಾಸುರಸೇನಾವಧ’ ಎಂಬ ಎಂಭತ್ತೆರಡನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದರು—ತನ್ನ ಸೇನೆ ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾಸುರನಾದ ಸೇನಾನಿ ಚಿಕ್ಷುರನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಯುದ್ಧಿಸಲು ಹೊರಟನು.

Verse 2

स देवीं शरवर्षेण ववर्ष समरेऽसुरः । यथा मेरुगिरेः शृङ्गं तोयवर्षेण तोयदः ॥

ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಅಸುರನು ದೇವಿಯ ಮೇಲೆ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದನು—ಮೇರುಪರ್ವತದ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಮಳೆಮೋಡ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸುವಂತೆ.

Verse 3

तस्य छित्त्वा ततो देवी लीलयैव शरोत्करान् । जघान तुरगान् बाणैर्यन्तारं चैव वाजिनाम् ॥

ನಂತರ ದೇವಿಯು ಅವನ ಬಾಣಗಳ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಆಟದಂತೆ ಕತ್ತರಿಸಿ, ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿದಳು; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಅಶ್ವಗಳ ಸಾರಥಿಯನ್ನೂ ಸಂಹರಿಸಿದಳು.

Verse 4

चिच्छेद च धनुः सद्यो ध्वजं चातिसमुच्छ्रितम् । विव्याध चैव गात्रेषु छिन्नधन्वानमाशुगैः ॥

ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಧನುಸ್ಸನ್ನೂ, ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿದ್ದ ಧ್ವಜವನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸಿದಳು; ಧನುಸ್ಸು ಕತ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನ ಅಂಗಾಂಗಗಳನ್ನು ವೇಗವಾದ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೇದಿಸಿದಳು.

Verse 5

स छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः । अभ्यधावत तां देवीं खड्गचर्मधरोऽसुरः ॥

ಅವನ ಧನುಸ್ಸು ಮುರಿದು, ರಥವು ಭಂಗವಾಗಿ, ಕುದುರೆಗಳು ಹತರಾಗಿ, ಸಾರಥಿಯೂ ನಿಹತನಾದನು. ಆಗ ಖಡ್ಗ-ಚರ್ಮ ಧರಿಸಿದ ಆ ಅಸುರನು ದೇವಿಯ ಕಡೆ ನೇರವಾಗಿ ಧಾವಿಸಿದನು.

Verse 6

सिंहमाहत्य खड्गेन तीक्ष्णधारेण मूर्धनि । आजघान भुजे सव्ये देवीमप्यतिवेगवान् ॥

ಅತೀವ ವೇಗವಂತನಾದ ಅವನು ತೀಕ್ಷ್ಣಧಾರೆಯ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಸಿಂಹದ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹೊಡೆದನು; ಹಾಗೆಯೇ ದೇವಿಯ ಎಡಗೈ ಮೇಲೂ ಆಘಾತ ಮಾಡಿದನು.

Verse 7

तस्याः खड्गो भुजं प्राप्य पफाल नृपनन्दन । ततो जग्राह शूलं स कोपादरुणलोचनः ॥

ಓ ರಾಜಾನಂದಿನಿ! ದೇವಿಯ ಖಡ್ಗವು ಅವನ ಭುಜವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅದನ್ನು ಚಿದ್ರಮಾಡಿತು. ಆಗ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದನು.

Verse 8

चिक्षेप च ततस्तत्तु भद्रकाल्यां महासुरः । जाज्वल्यमानं तेजोभी रविबिम्बमिवाम्बरात् ॥

ನಂತರ ಆ ಮಹಾಸುರನು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜ್ವಲಿಸುವ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಭದ್ರಕಾಳಿಯ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು—ಆಕಾಶದಿಂದ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವೇ ಬೀಳುವಂತೆ.

Verse 9

दृष्ट्वा तदापतच्छूलं देवी शूलममुंचत । तच्छूलं शतधा तेन नीतं स च महासुरः ॥

ಆ ತ್ರಿಶೂಲವು ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದಳು. ಅದರಿಂದ ಆ ತ್ರಿಶೂಲವು ನೂರು ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚೂರುಚೂರಾಯಿತು; ಆ ಮಹಾಸುರನೂ ಹತನಾದನು.

Verse 10

हते तस्मिन्महावीर्ये महिषस्य चमूपतौ । आजगाम गजारूढश्चामरस्त्रिदशार्दनः ॥

ಮಹಿಷನ ಸೇನೆಯ ಆ ಮಹಾಬಲಿಯಾದ ವೀರ ಸೇನಾಪತಿ ಹತನಾದಾಗ, ದೇವಮರ್ದಕ ಚಾಮರನು ಆನೆಯ ಮೇಲೆ ಏರಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು।

Verse 11

सोऽपि शक्तिं मुमोचाथ देव्यास्तामम्बिका द्रुतम् । हुङ्काराभिहतां भूमौ पातयामास निष्प्रभाम् ॥

ಅವನು ದೇವಿಯ ಮೇಲೆ ಶಕ್ತಿ (ಭಾಲ) ಎಸೆದನು; ಆದರೆ ಅಂಬಿಕೆ ತನ್ನ ಹುಂಕಾರದಿಂದ ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊಡೆದು, ಕಾಂತಿಯಿಲ್ಲದಂತೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಿಸಿದಳು।

Verse 12

भग्नां शक्तिं निपतितां दृष्ट्वा क्रोधसमन्वितः । चिक्षेप चामरः शूलं बाणैस्तदपि साच्छिनत् ॥

ತನ್ನ ಶಕ್ತಿ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದುದನ್ನು ಕಂಡ ಚಾಮರನು ಕೋಪದಿಂದ ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಎಸೆದನು; ಅದನ್ನೂ ಅವಳು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿ ಚೂರುಮೂರಾಗಿಸಿದಳು।

Verse 13

ततः सिंहः समुत्पत्य गजकुम्भान्तरे स्थितः । बाहुयुद्धेन युयुधे तेनोच्चैस्त्रिदशारिणा ॥

ಆಮೇಲೆ ಸಿಂಹವು ಜಿಗಿದು ಆನೆಯ ಕುಂಭಸ್ಥಳಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತು, ದೇವರ ಉನ್ನತ ಶತ್ರುವಾದ ಚಾಮರನೊಂದಿಗೆ ಕೈಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿತು।

Verse 14

युधायमानौ ततस्तौ तु तस्मान्नागान्महीं गतौ । युयुधातेऽतिसंरब्धौ प्रहारैरतिदारुणैः ॥

ಹೋರಾಟ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಆನೆಯಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಳಿದು, ಪರಮ ಕೋಪದಿಂದ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ಹೊಡೆತಗಳೊಂದಿಗೆ ಘೋರವಾಗಿ ಯುದ್ಧಮಾಡಿದರು।

Verse 15

ततो वेगात्खमुत्पत्य निपत्य च मृगारिणा । करप्रहारेण शिरश्चामरस्य पृथक्कृतम् ॥

ಆಗ ಸಿಂಹವು ವೇಗದಿಂದ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಜಿಗಿದು ಮತ್ತೆ ಕೆಳಗೆ ಧಾವಿಸಿ, ತನ್ನ ಪಂಜದ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಚಾಮರನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬೀಳಿಸಿತು।

Verse 16

उदग्रश्च रणे देव्याः शिलावृक्षादिभिर्हतः । दन्तमुष्टितलैश्चैव करालश्च निपातितः ॥

ಉದಗ್ರನು ದೇವಿಯ ಸೇನೆಗಳಿಂದ ಕಲ್ಲು, ಮರ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಹತನಾದನು; ಕರಾಲನೂ ದಂತ, ಮುಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಕರತಲ ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಕುಸಿದನು।

Verse 17

देवी क्रुद्धा गदापातैश्चूर्णयामास चोद्धतम् । वाष्कलं भिन्दिपालेन बाणैस्ताम्रं तथान्धकम् ॥

ದೇವಿ ಕ್ರುದ್ಧಳಾಗಿ ಗದಾ ಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಆ ದರ್ಪಿಷ್ಠನನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿಸಿದಳು. ವಾಷ್ಕಲನನ್ನು ಭಿಂದಿಪಾಲದಿಂದ ಚೀರಿ, ತಾಮ್ರ ಮತ್ತು ಅಂಧಕನನ್ನು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದಳು।

Verse 18

उग्रास्यमुग्रवीर्यञ्च तथैव च महाहनुम् । त्रिनेत्रा च त्रिशूलेन जघान परमेश्वरी ॥

ತ್ರಿನೇತ್ರಿ ಪರಮೇಶ್ವರಿ ದೇವಿಯು ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲದಿಂದ ಉಗ್ರಾಸ್ಯ, ಉಗ್ರವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ಮಹಾಹನುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಳು।

Verse 19

बिडालस्यासिना कायात् पातयामास वै शिरः । दुर्धरं दुर्मुखं चोभौ शरैर्निन्ये यमक्षयम् । कालं च कालदण्डेन कालरात्रिरपातयत् ॥

ದೇವಿಯು ಖಡ್ಗದಿಂದ ಬಿಡಾಲನ ತಲೆಯನ್ನು ದೇಹದಿಂದ ಕತ್ತರಿಸಿ ಬೀಳಿಸಿದಳು. ದುರ್ಧರ ಮತ್ತು ದುರ್ಮುಖ—ಇವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಯಮನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದಳು. ಕಾಲನನ್ನೂ ಕಾಲರಾತ್ರಿಯು ಕಾಲದಂಡದಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದಳು।

Verse 20

अग्रदर्शनमत्युग्रैः खड्गपातैरताडयत् । असिनैवासिलोमानमच्छिदत् सा रणोत्सवे । गणैः सिंहॆन देव्याः च जयक्ष्वेडाकृतोत्सवैः ॥

ದೇವಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ ಖಡ್ಗಪ್ರಹಾರಗಳಿಂದ ಅಗ್ರದರ್ಶನನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ, ಆ ರಣೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಖಡ್ಗದಿಂದಲೇ ಅಸಿಲೋಮೆಯನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸಿ ಬೀಳಿಸಿದಳು; ಆಗ ದೇವಿಯ ಗಣಗಳು ಮತ್ತು ಅವಳ ಸಿಂಹ ಜಯಘೋಷ ಮಾಡಿದರು।

Verse 21

एवं संक्षीयमाणे तु स्वसैन्ये महिषासुरः । माहिषेण स्वरूपेण त्रासयामास तान् गणान् ॥

ತನ್ನ ಸೇನೆ ಹೀಗೆ ನಾಶವಾಗುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಿಷಾಸುರನು ಮಹಿಷರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಆ ಗಣಗಳನ್ನು ಭಯಪಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 22

कांश्चित्तुण्डप्रिहारेण खुरक्षेपैस्तथापरान् । लाङ्गूलताडितांश्चान्यान् शृङ्गाभ्याञ्च विदारितान् ॥

ಕೆಲವರನ್ನು ಅವನು ತನ್ನ ಶೊಂಡೆಯ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ತಾಡಿಸಿದನು, ಇನ್ನವರನ್ನು ಖುರಗಳ لاتಗಳಿಂದ ಎಸೆದನು; ಕೆಲವರನ್ನು ಬಾಲದಿಂದ ಬಡಿದನು, ಮತ್ತವರನ್ನು ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಚೀರಿದನು।

Verse 23

वेगेन कांश्चिदपरान् नादेन भ्रमणेन च । निश्वासपवनेनान्यान् पातयामास भूतले ॥

ಕೆಲವರನ್ನು ಅವನು ತನ್ನ ವೇಗದಿಂದಲೇ ಕೆಡವಿದನು, ಕೆಲವರನ್ನು ಗರ್ಜನೆ ಮತ್ತು ಸುತ್ತುವ ಚಲನಗಳಿಂದ; ಇನ್ನವರನ್ನು ತನ್ನ ಉಸಿರಿನ ಗಾಳಿಯಿಂದ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಿಸಿದನು।

Verse 24

निपात्य प्रमथानीकमभ्यधावत सोऽसुरः । सिंहं हन्तुं महादेव्याः कोपं चक्रे ततोऽम्बिका ॥

ಪ್ರಮಥರ ಸೇನೆಯನ್ನು ಕೆಡವಿ ಆ ದೈತ್ಯನು ಮಹಾದೇವಿಯ ಸಿಂಹವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಧಾವಿಸಿದನು; ಆಗ ಅಂಬಿಕಾ ಕ್ರುದ್ಧಳಾದಳು।

Verse 25

सोऽपि कोपान्महावीऱ्यः खुरक्षुण्णमहीतलः । शृङ्गाभ्यां पर्वतानुच्चैश्चिक्षेप च ननाद च ॥

ಅವನು ಸಹ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾಗಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತನಾಗಿ ತನ್ನ ಖುರಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮಥಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಎತ್ತರದ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎಸೆದು ಗರ್ಜಿಸಿದನು.

Verse 26

वेगभ्रमणविक्षुण्णा मही तस्य व्यशीर्यत । लाङ्गूलेनाहतश्चाब्धिः प्लावयामास सर्वतः ॥

ಅವನ ವೇಗದ ಸುತ್ತಾಟ ಚಲನಗಳಿಂದ ಭೂಮಿ ಚಿದ್ರವಾಯಿತು. ಅವನ ಬಾಲದ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಸಮುದ್ರವು ಉಕ್ಕಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹರಡಿ ಸರ್ವತ್ರ ಪ್ರವಾಹವಾಯಿತು.

Verse 27

धुतशृङ्गविभिन्नाश्च खण्डं खण्डं ययुर्घनाः । श्वासानिलास्ताः शतशो निपेतुर्नभसोऽचलाः ॥

ಅವನ ಕೊಂಬುಗಳ ಕಂಪನದಿಂದ ಮೋಡಗಳು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಭಂಗಗೊಂಡವು. ಅವನ ಉಸಿರಿನ ಗಾಳಿಯಿಂದ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟು ಆಕಾಶದಿಂದ ನೂರಾರು ಪರ್ವತಗಳು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದವು.

Verse 28

इति क्रोधसमाध्मातमापतान्तं महासुरम् । दृष्ट्वा सा चण्डिका कोपं तद्वधाय तदाकरोत् ॥

ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾಸುರನನ್ನು ನೋಡಿ, ಚಂಡಿಕಾ ಅವನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಆಗ ರೋಷವನ್ನು ಧರಿಸಿದಳು.

Verse 29

सा क्षिप्त्वा तस्य वै पाशं तं बबन्ध महासुरम् । तत्याज माहिषं रूपं सोऽपि बद्धो महामृधे ॥

ಅವಳ ಪಾಶವನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದು ಆ ಮಹಾಸುರನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿದಳು. ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ತನ್ನ ಮಹಿಷರೂಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ (ಬೇರೆ ರೂಪವನ್ನು) ಪಡೆದನು.

Verse 30

ततः सिंहोऽभवत् सद्यो यावत्तस्याम्बिका शिरः । छिनत्ति तावत्पुरुषः खड्गपाणिरदृश्यत ॥

ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಸಿಂಹರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದನು; ಅಂಬಿಕೆ ಅವನ ಶಿರಶ್ಛೇದ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಖಡ್ಗಹಸ್ತನಾದ ಒಬ್ಬ ಪುರುಷನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 31

तत एवाशु पुरुषं देवी चिच्छेद सायकैः । तं खड्गचर्मणा सार्धं ततः सोऽभून्महागजः ॥

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ದೇವಿಯು ವೇಗವಾಗಿ ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆ ಪುರುಷನನ್ನು—ಅವನ ಖಡ್ಗ ಮತ್ತು ಗುರಾಣಿಯೊಡನೆ—ಕುಸಿದಳು; ನಂತರ ಅವನು ಮಹಾಗಜವಾಯಿತು।

Verse 32

करेण च महासींहं तं चकर्ष जगर्‍ज च । कर्षतस्तु करं देवी खड्गेन निरकृन्तत ॥

ಅವನು ತನ್ನ ಸೊಂಡಿಲಿನಿಂದ ಮಹಾಸಿಂಹವನ್ನು ಎಳೆದು ಗರ್ಜಿಸಿದನು; ಆದರೆ ಎಳೆಯುತ್ತಲೇ ದೇವಿಯು ಖಡ್ಗದಿಂದ ಅವನ ಸೊಂಡಿಲನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿದಳು।

Verse 33

ततो महासुरो भूयो माहिषं वपुरास्थितः । तथैव क्षोभयामास त्रैलोक्यं सचराचरम् ॥

ಆಮೇಲೆ ಆ ಮಹಾಸುರನು ಮತ್ತೆ ಮಹಿಷದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದನು; ಚರಾಚರ ಸಮೇತ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೆಲ್ಲ ಕಂಪಿಸಿದನು।

Verse 34

ततः क्रुद्धा जगन्माता चण्डिका पानमुत्तमम् । पपौ पुनः पुनश्चैव जहासारुणलोचना ॥

ಆಗ ಜಗನ್ಮಾತೆ ಚಂಡಿಕಾ ಕೋಪಾವಿಷ್ಟಳಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಾನೀಯವನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದಳು; ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿ, ಅವಳು ನಕ್ಕಳು।

Verse 35

ननर्द चासुरः सोऽपि बलवीर्यमदोद्धतः । विषाणाभ्यां चिक्षेप चण्डिकां प्रति भूधरान् ॥

ಆ ಅಸುರನೂ ತನ್ನ ಬಲ-ಪರಾಕ್ರಮದ ಮದದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತನಾಗಿ ಘೋರವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿ, ತನ್ನ ಕೊಂಬುಗಳಿಂದ ಚಂಡಿಕೆಯ ಕಡೆಗೆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಎಸೆದನು।

Verse 36

सा च तान् प्रहितांस्तेन चूर्णयन्ती शरोत्करैः । उवाच तं मदोद्धूतमुखरागाकुलाक्षरम् ॥

ಅವಳು ಅವನು ಎಸೆದ ಆ ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪುಡಿಗೈದು, ಮದದಿಂದ ಗದ್ದಲದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವ ಗೊಂದಲವಾಕ್ಯನಾದ ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು।

Verse 37

देव्युवाच गरज गरज क्षणं मूढ मधु यावत्पिबाम्यहम् । मया त्वयि हतेऽत्रैव गर्जिष्यन्त्याशु देवताः ॥

ದೇವಿಯು ಹೇಳಿದಳು— “ಗರ್ಜಿಸು, ಗರ್ಜಿಸು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ, ಮೂಢನೇ! ನಾನು ಈ ಮಧುವನ್ನು ಕುಡಿಯುವವರೆಗೆ. ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಂದ ಹತನಾದಾಗ ದೇವರುಗಳು ಶೀಘ್ರವೇ ವಿಜಯಗರ್ಜನೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.”

Verse 38

ऋषिरुवाच एवमुक्त्वा समुत्पत्य सारूढा तं महासुरम् । पादेनाक्रम्य कण्ठे च शूलेनैनमताडयत् ॥

ಋಷಿಯು ಹೇಳಿದರು— ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವಳು ಜಿಗಿದು ಆ ಮಹಾಸುರನ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಪಾದದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಒತ್ತಿಹಿಡಿದು, ಅವನ ಕತ್ತಿಗೆ ಶೂಲವನ್ನು ಹೊಡೆದಳು।

Verse 39

ततः सोऽपि पदाक्रान्तस्तया निजमुखात्ततः । अर्धनिष्क्रान्त एवासीद् देव्याः वीर्येण संवृतः ॥

ಆಮೇಲೆ ಅವನು ದೇವಿಯ ಪಾದದ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ತನ್ನದೇ ಬಾಯಿಯಿಂದ ಹೊರಬರಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು; ಆದರೆ ದೇವಿಯ ಪ್ರಭಾವಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಬಂಧಿತನಾಗಿ, ಅರ್ಧಮಾತ್ರ ಹೊರಬಂದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದನು।

Verse 40

अर्धनिष्क्रान्त एवासौ युध्यमानो महासुरः । तया महासिना देव्याः शिरश्छित्त्वा निपातितः ॥

ಅರ್ಧವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿ ಯುದ್ಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಹಾಸುರನನ್ನು ದೇವಿಯು ತನ್ನ ಮಹಾಖಡ್ಗದಿಂದ ಶಿರಚ್ಛೇದ ಮಾಡಿ ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸಿದಳು।

Verse 41

एवं स महिषो नाम ससैन्यः ससुहृद्गणः । त्रैलोक्यं मोहयित्वा तु तया देव्याः विनाशितः ॥

ಈ ರೀತಿ ತ್ರಿಲೋಕಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದ್ದ ‘ಮಹಿಷ’ ಎಂಬವನು ದೇವಿಯ ಕೈಯಿಂದ ತನ್ನ ಸೇನೆ ಹಾಗೂ ಸಹಾಯಕಗಣಗಳೊಡನೆ ಸಹ ನಾಶವಾಯಿತು।

Verse 42

त्रैलोक्यस्थैस्तदा भूतैर्महिषे विनिपातिते । जयेत्युक्तं ततः सर्वैः सदेवासुरमानवैः ॥

ನಂತರ ಮಹಿಷನು ಬಿದ್ದ ಕೂಡಲೆ ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು—ದೇವರು, ಅಸುರರು, ಮಾನವರು ಸೇರಿ—‘ಜಯ!’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು।

Verse 43

ततो हाहाकृतं सर्वं दैत्यसैन्यं ननाश तत् । प्रहर्षं च परं जग्मुः सकला देवतागणाः ॥

ಆಗ ‘ಹಾಯ್! ಹಾಯ್!’ ಎಂದು ಅಳಲುತ್ತ ದೈತ್ಯರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸೇನೆ ಸೋತು ನಾಶವಾಯಿತು; ದೇವಗಣಗಳೆಲ್ಲರೂ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 44

तुष्टुवुस्तां सुरा देवीṃ सह दिव्यैर्महर्षिभिः । जगुर्गन्धर्वपतयो ननृतुश्चाप्सरोगणाः ॥

ದೇವರುಗಳು ದಿವ್ಯ ಮಹರ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು; ಗಂಧರ್ವಾಧಿಪತಿಗಳು ಗಾನಮಾಡಿದರು, ಅಪ್ಸರಸೆಯರ ಗಣಗಳು ನೃತ್ಯಮಾಡಿದವು।