Shloka 1
Adhyaya 44 — Subahu’s Counsel to the King of Kashi and Alarka’s Renunciation through Yoga
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे अरिष्टकथनं नाम त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः ।
चतुःचत्वारिंशोऽध्यायः ।
सुबाहुरुवाच—
यदर्थं नृपशार्दूल ! त्वामहं शरणं गतः ।
तन्मया सकलं प्राप्तं यास्यामि त्वं सुखी भव ॥
iti śrīmārkaṇḍeya-purāṇe ariṣṭa-kathanaṃ nāma tricātvāriṃśo 'dhyāyaḥ |
catuḥcātvāriṃśo 'dhyāyaḥ |
subāhur uvāca—
yad-arthaṃ nṛpaśārdūla tvām ahaṃ śaraṇaṃ gataḥ |
tan mayā sakalaṃ prāptaṃ yāsyāmi tvaṃ sukhī bhava ||
ಇಂತೆ ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ‘ಅರಿಷ್ಟವೃತ್ತಾಂತ’ ಎಂಬ ನಲವತ್ತಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಈಗ ನಲವತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಸುಬಾಹು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ರಾಜಶಾರ್ದೂಲ! ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದೆನೋ, ಆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉದ್ದೇಶ ನನಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ; ನೀನು ಸುಖವಾಗಿರು.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Refuge is purposeful: once the need is resolved (externally and inwardly), one should depart without clinging, offering goodwill rather than demanding reward.
Vaṃśānucarita/narrative episode marker (chapter colophon and transition), supporting the Purāṇic storytelling framework.
Departure after ‘attaining the aim’ mirrors the sādhu ideal: having gained insight, one moves on unattached, blessing the world.