Adhyaya 31 — Naimittika and Related Śrāddha Rites: Sapiṇḍīkaraṇa, Eligibility, Timing, and Procedure
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे अलर्कानुशासने नैमित्तिकादिश्राद्धकल्पो नाम त्रिंशोऽध्यायः ।
एकत्रिंशोऽध्यायः । मदालसोवाच ।
सपिण्डीकरणादूर्ध्वं पितुर्यः प्रपितामहः ।
स तु लेपभुजो याति प्रलुप्तः पितृपिण्डतः ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe alarkānuśāsane naimittikādiśrāddhakalpo nāma triṃśo 'dhyāyaḥ | ekatriṃśo 'dhyāyaḥ | madālasovāca | sapiṇḍīkaraṇād ūrdhvaṃ pitur yaḥ prapitāmahaḥ | sa tu lepabhujo yāti praluptaḥ pitṛpiṇḍataḥ ||
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯಪುರಾಣದ ಅಲರ್ಕೋಪದೇಶದಲ್ಲಿ ‘ನೈಮಿತ್ತಿಕಾದಿ ಶ್ರಾದ್ಧವಿಧಿ’ ಎಂಬ ಮுப்பತ್ತನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಮೂವತ್ತೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ. ಮದಾಲಸಾ ಹೇಳಿದರು—ಸಪಿಂಡೀಕರಣದ ನಂತರ ತಂದೆಯ ಪ್ರಪಿತಾಮಹನು ಪಿಂಡಸಂಬಂಧದಿಂದ ದೂರವಾಗಿ ‘ಲೇಪಭುಕ್’—ಅಂದರೆ ಉಳಿದ ಲೇಪ/ಶೇಷ ಮಾತ್ರ ಭುಜಿಸುವವನು—ಆಗುತ್ತಾನೆ।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "dharma", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
The text emphasizes structured remembrance: offerings are ordered by proximity, ensuring the most immediate ancestors are directly sustained while more remote forebears receive indirect benefit—encouraging continuity of family rites.
This is ritual-dharma instruction (ācāra) rather than pañcalakṣaṇa narrative content; it is appended within the Purāṇa’s didactic sections.
‘Direct piṇḍa’ versus ‘lepa’ encodes degrees of relational energy: closer bonds carry stronger ritual ‘addressability,’ while distant links are sustained through residual transmission.