Shloka 1
Adhyaya 3 — The Dharmapakshis’ Past-Life Curse and Indra’s Test of Truthfulness
इति श्रीमार्कण्डेयपुराणे चटकॊत्पत्तिर्नाम द्वितीयोऽध्यायः । तृतीयोऽध्यायः । मार्कण्डेय उवाच । अहन्यहनि विप्रेन्द्र स तेषां मुनिसत्तमः । चकाराहारपयसाऽ तथा गुप्त्या च पोषणम् ॥
iti śrīmārkaṇḍeyapurāṇe caṭakotpattirnāma dvitīyo 'dhyāyaḥ | tṛtīyo 'dhyāyaḥ | mārkaṇḍeya uvāca | ahanyahani viprendra sa teṣāṃ munisattamaḥ | cakārāhārapayasā tathā guptyā ca poṣaṇam ||
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಪುರಾಣದ ‘ಚಟಕ (ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ) ಉದ್ಭವ’ ಎಂಬ ಎರಡನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು. ಈಗ ಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ! ಅವರಲ್ಲಿ ಅಗ್ರಗಣ್ಯನಾದ ಆ ಮಹರ್ಷಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಅನ್ನ ಮತ್ತು ಪಾಯಸವನ್ನು ನೀಡಿ ಅವರನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಹಾಗೆಯೇ ರಕ್ಷಣೆಯ ಮೂಲಕವೂ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಕಾವಲಿನ ಮೂಲಕವೂ ಅವರನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "karuna", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Dharma is shown as consistent, daily responsibility: true merit lies not in a single grand act but in sustained care—feeding, protecting, and fostering those placed under one’s charge.
This verse is not directly sarga/pratisarga/vamśa/manvantara/vamśānucarita data; it belongs mainly to vamśānucarita-style narrative ethics (illustrative conduct within a story) and supports purāṇic dharma instruction.
‘Food (āhāra) + sweet nourishment (pāyasa) + protection (gupti)’ forms a triad of sustaining life: material support, affectionate strengthening, and safeguarding—symbolically the threefold maintenance of embodied beings (śarīra, prāṇa, and security) through sattvic stewardship.