Shloka 7
Lomaśa’s Arrival and Report on Arjuna’s Divine Astras (लोमशागमनम्—अर्जुनदिव्यास्त्रलाभवृत्तान्तः)
वैदूर्यशिखर नामक मंगलमय पवित्र पर्वत भी नर्मदा-तटपर है, वहाँ हरे-हरे पत्तोंसे सुशोभित सदा फल और फूलोंके भारसे लदे हुए वृक्ष शोभा पाते हैं ।। तस्य शैलस्य शिखरे सर: पुण्यं महीपते । फुल्लपद्म॑ महाराज देवगन्धर्वसेवितम्,राजन्! उस पर्वतके शिखरपर एक पुण्य सरोवर है जिसमें सदा कमल खिले रहते हैं। महाराज! देवता और गन्धर्व भी उस पुण्यतीर्थका सेवन करते हैं
vaidūryaśikhara-nāmakaḥ maṅgalamayaḥ pavitraḥ parvato ’pi narmadā-taṭe ’sti; tatra harita-patraiḥ suśobhitaḥ sadā phala-puṣpa-bhāra-namraḥ vṛkṣa-saṅgho virājate. tasya śailasya śikhare saraḥ puṇyaṃ mahīpate, phulla-padmaṃ mahārāja deva-gandharva-sevitam.
ಧೌಮ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ನರ್ಮದೆಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ‘ವೈದೂರ್ಯಶಿಖರ’ ಎಂಬ ಪುಣ್ಯಮಯ, ಮಂಗಳಕರ ಪರ್ವತವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಮರಗಳು ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸಿ, ಹೂ-ಹಣ್ಣುಗಳ ಭಾರದಿಂದ ವಾಲಿರುತ್ತವೆ. ಓ ರಾಜನೇ! ಆ ಶೈಲಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಣ್ಯ ಸರೋವರವಿದೆ; ಅದರಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅರಳಿದ ಕಮಲಗಳು ಇರುತ್ತವೆ. ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ! ದೇವರೂ ಗಂಧರ್ವರೂ ಸಹ ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುತ್ತಾರೆ.
धौम्य उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the Mahābhārata’s tīrtha-ethic: sacred places in nature—marked by purity, abundance, and divine visitation—are approached with reverence because they are believed to generate puṇya (spiritual merit) and cultivate inner purification.
Dhaumya is describing to the king a holy landscape on the Narmadā: the auspicious mountain Vaidūryaśikhara and, on its summit, a sacred lotus-filled lake that is frequented even by gods and Gandharvas—thereby establishing the site’s sanctity and importance as a pilgrimage destination.