Shloka 1
हि >> आन (0) हि 7 आम द्वादर्शाधिकत्रिशततमो< ध्याय: पानी लानेके लिये गये हुए नकुल आदि चार भाइयोंका सरोवरके तटपर अचेत होकर गिरना युधिछिर उवाच नापदामस्ति मर्यादा न निमित्तं न कारणम् | धर्मस्तु विभजत्यर्थमुभयो: पुण्यपापयो:,युधिष्ठिर बोले--भैया! आपत्तियोंकी न तो कोई सीमा है, न कोई निमित्त दिखायी देता है और न कोई विशेष कारण ही परिलक्षित होता है। पहलेका किया हुआ पुण्य और पापरूप कर्म ही प्रारब्ध बनकर सुख और दुःखरूप फल बाँटता रहता है
yudhiṣṭhira uvāca | nāpadām asti maryādā na nimittaṃ na kāraṇam | dharmas tu vibhajaty artham ubhayoḥ puṇyapāpayoḥ ||
ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ಸಹೋದರಾ, ಆಪತ್ತುಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಮಿತಿಯೂ ಇಲ್ಲ; ಅವುಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನಿಮಿತ್ತವೂ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ವಿಶೇಷ ಕಾರಣವೂ ಗೋಚರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮವೇ—ಪೂರ್ವಕೃತ ಪುಣ್ಯಪಾಪಗಳಂತೆ—ಸುಖದುಃಖಫಲಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ಹಂಚುತ್ತದೆ।
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Misfortune does not always reveal an immediate, visible cause; the deeper explanation is karmic and ethical: Dharma, as the governing moral order, apportions the fruits of past merit (puṇya) and sin (pāpa) as experiences of pleasure and pain.
In the Vana Parva episode leading into the lake encounter, Yudhiṣṭhira reflects on the sudden disaster befalling the Pāṇḍavas—his brothers collapsing unconscious near the water—interpreting it through the lens of Dharma and karmic consequence rather than a simple, observable cause.