Shloka 20
धन्या द्रक्ष्यन्ति पुत्र त्वां भूमौ संसर्पमाणकम् | अव्यक्तकलवाक्यानि वदन्तं रेणुगुण्ठितम्,“वत्स! जब तू धरतीपर पेटके बल सरकता फिरेगा और समझमें न आनेवाली मधुर तोतली बोली बोलेगा, उस समय तेरे धूलिधूसरित अंगोंको जो लोग देखेंगे, वे धन्य हैं
dhanyā drakṣyanti putra tvāṃ bhūmau saṃsarpamāṇakam | avyaktakalavākyāni vadantaṃ reṇuguṇṭhitam ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ಪುತ್ರನೇ! ನೀನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸರಿದು ಹಾವುಹೋಗುವಂತೆ ಹಾರಾಡುತ್ತಾ, ಇನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಲ್ಲದ ಮಧುರ ತೊದಲುವ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಾ, ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವಾಗ—ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡುವವರು ಧನ್ಯರು.
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the auspiciousness found in simple, innocent life: to witness a child’s early, imperfect speech and humble crawling is itself a blessing, reminding one of tenderness, care, and the value of non-violent domestic dharma.
The speaker describes a future scene of a little child crawling on the ground, speaking in indistinct, sweet baby-talk, with limbs covered in dust; those who get to see this endearing sight are called ‘blessed’.