Adhyaya 309
Chapter Arc: वैशम्पायन जनमेजय को सुनाते हैं—द्विजश्रेष्ठ के चले जाने के बाद किशोरी कुन्ती मन-ही-मन उस ‘मन्त्रग्राम’ की प्रकृति पर विचार करती है: यह कैसा वरदान है, इसकी शक्ति क्या है? → चिन्तन करते-करते कुन्ती को अकस्मात् ऋतु-प्राप्ति का बोध होता है; कन्याभाव में रजस्वला होकर वह लज्जा और भय से भर जाती है। उसी क्षण जिज्ञासा उसे मन्त्र-परीक्षा की ओर ढकेलती है—वह सूर्यदेव का आवाहन कर बैठती है। संध्याकालीन भानु के तेज के सामने वह स्थिर-चित्त हो जाती है, पर भीतर से काँपती है कि यह आवाहन अनर्थ न कर दे। → सूर्य योगबल से ‘द्विधा आत्मानम्’ होकर प्रकट होते हैं—एक रूप से उपस्थित, दूसरे से आकाश को तपाते हुए—और परम मधुर सामगान-सा वचन बोलते हैं। पर उनका स्वर शीघ्र ही अधिकार और रोष की धार पकड़ता है: ‘देव को बुलाकर व्यर्थ लौटाना न्याय्य नहीं।’ वे कुन्ती के पिता और मन्त्र देने वाले ब्राह्मण तक को दण्डित करने की धमकी देते हैं, मानो आवाहन का ऋण चुकाना ही होगा। → कुन्ती की लज्जा, भय और असहायता के बीच यह स्पष्ट हो जाता है कि मन्त्र का प्रयोग केवल कौतूहल नहीं—उसका नैतिक और दैवी परिणाम है। सूर्य का आग्रह अध्याय को एक निर्णायक मोड़ पर ले आता है: आवाहन का फल टाला नहीं जा सकता। → कुन्ती अब क्या करेगी—देव के आग्रह के आगे झुकेगी या किसी प्रकार अपनी कन्याधर्म-रक्षा का उपाय पाएगी?
Shlokas
Verse 1
अऑरड..2 23. () हि २ 7 षर्डाधिकांत्रेशततमो< ध्याय: कुन्तीके
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಜನಮೇಜಯನೇ! ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನು ಹೊರಟು ಹೋದ ನಂತರ, ಒಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆ ಕನ್ಯೆ ಕುಂತಿ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಆ ಮಂತ್ರಸಮೂಹಕ್ಕೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಬಲವಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು (ಬಲಾಬಲವನ್ನು) ಚಿಂತಿಸತೊಡಗಿದಳು.
Verse 2
अयं वै कीदृशस्तेन मम दत्तो महात्मना | मन्त्रग्रामो बल॑ तस्य ज्ञास्ये नातिचिरादिति,“उन महात्मा ब्राह्मणने मुझे यह कैसा मन्त्रसमूह प्रदान किया है? उसके बलको मैं शीघ्र ही (परीक्षाद्वारा) जानूँगी'
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— “ಆ ಮಹಾತ್ಮನು ನನಗೆ ಯಾವ ವಿಧದ ಮಂತ್ರಸಮೂಹವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾನೆ? ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲವಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ಅದರ ಬಲವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವೆನು.”
Verse 3
एवं संचिन्तयन्ती सा ददर्शर्तु यदृच्छया । व्रीडिता साभवद् बाला कन्याभावे रजस्वला
ಹೀಗೆ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ ಅವಳು ಅಚಾನಕವಾಗಿ ತನ್ನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಋತುಪ್ರಾರಂಭವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಕನ್ಯಾಭಾವದಲ್ಲೇ ರಜಸ್ವಲೆಯಾದ ಆ ಬಾಲಿಕೆ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಳಾದಳು.
Verse 4
ततो हर्म्यतलस्था सा महाहशयनोचिता । प्राच्यां दिशि समुद्यन्तं ददर्शादित्यमण्डलम्
ನಂತರ ಒಂದು ದಿನ, ಅರಮನೆಯ ಮೇಲ್ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯಾಗಿದ್ದ, ಮಹಾಶಯನಕ್ಕೆ ಅಭ್ಯಾಸವಿದ್ದ ಕುಂತಿ ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸೂರ್ಯಮಂಡಲವನ್ನು ಕಂಡಳು.
Verse 5
तत्र बद्धमनोदृष्टिरभवत् सा सुमध्यमा । न चातप्यत रूपेण भानो: संध्यागतस्य सा
ಅಲ್ಲಿ ಸుమಧ್ಯಮೆಯಾದ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ದೃಷ್ಟಿ ಒಂದೇ ಕಡೆ ಬಂಧಿತವಾಯಿತು; ಅವಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ತಲ್ಲೀನಳಾದಳು. ಸೂರ್ಯನು ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ ಅವಳಿಗೆ ಅವನ ತಾಪವೂ ಅನುಭವವಾಗಲಿಲ್ಲ.
Verse 6
प्रातःसंध्याके समय उगते हुए सूर्यकी ओर देखनेमें सुमध्यमा कुन्तीको तनिक भी तापका अनुभव नहीं हुआ। उसके मन और नेत्र उन्हींमें आसक्त हो गये ।।
ಆಗ ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ ದಿವ್ಯವಾಯಿತು; ಅವಳು ದಿವ್ಯದರ್ಶನವನ್ನು ಕಂಡಳು. ಕವಚವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ವಿಭೂಷಿತನಾದ ದೇವ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಅವಳು ನೋಡಿದಳು.
Verse 7
तस्या: कौतूहलं त्वासीन्मन्त्रं प्रति नराधिप । आह्वानमकरोत् साथ तस्य देवस्य भाविनी
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ನರಾಧಿಪ! ಕುಂತಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮಂತ್ರಬಲದ ಕುರಿತು ಕುತೂಹಲ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅದರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂದು ಆ ಮಹನೀಯ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಆಗ ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು ಆವಾಹನೆ ಮಾಡಿದರು.
Verse 8
प्राणानुपस्पृश्य तदा ह्वाजुहाव दिवाकरम् । आजगाम ततो राजंस्त्वरमाणो दिवाकर:,उसने विधिपूर्वक आचमन और प्राणायाम करके भगवान् दिवाकरका आवाहन किया। राजन! तब भगवान् सूर्य बड़ी उतावलीके साथ वहाँ आये
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಅವಳು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆಚಮನ ಮಾಡಿ, ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದಿಂದ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನು ನಿಯಮಿಸಿ ದಿವಾಕರನನ್ನು ಆವಾಹನೆ ಮಾಡಿದರು. ಓ ರಾಜಾ! ಆಗ ದಿವಾಕರನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತನು.
Verse 9
मधुपिज्ी महाबाहु: कम्बुग्रीवो हसन्निव । अड्दी बद्धमुकुटो दिश: प्रज्वालयन्निव
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ಅವನು ಮಧುವಿನಂತೆ ಪಿಂಗಲವರ್ಣದ ಕಾಂತಿಯುಳ್ಳವನು, ಮಹಾಬಾಹು, ಶಂಖದಂತೆ ಕಂಠವಿರುವವನು; ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಗದಗಳು ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಟ್ಟಿದ ಮುಕುಟವು ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ತನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು.
Verse 10
योगात् कृत्वा द्विधा55त्मानमाजगाम तताप च | आबभाषे तत: कुन्तीं साम्ना परमवल्गुना
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಎರಡು ರೂಪಗಳಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ, ಒಂದು ರೂಪದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪದಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು. ನಂತರ ಕುಂತಿಯನ್ನು ಪರಮ ಮಧುರವಾದ, ಸಮಾಧಾನಕರವಾದ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು.
Verse 11
आगतोऊस्मि वशं भद्रे तव मन्त्रबलात्कृत: । कि करोमि वशो राज्ञि ब्रूहि कर्ता तदस्मि ते
“ಭದ್ರೇ! ನಿನ್ನ ಮಂತ್ರಬಲದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ ನಾನು ನಿನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಓ ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ! ನಿನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲಿ? ನೀನು ಹೇಳುವುದನ್ನೇ ನಾನು ಮಾಡುವೆನು.”
Verse 12
कुन्त्युवाच गम्यतां भगवंस्तत्र यत एवागतो हासि । कौतूहलात् समाहूत: प्रसीद भगवन्निति,कुन्ती बोली--भगवन्! आप जहाँसे आये हैं वहीं पधारिये। मैंने आपको कौतूहलवश ही बुलाया था। प्रभो! प्रसन्न होइये
ಕುಂತಿ ಹೇಳಿದಳು—“ಭಗವನ್! ನೀವು ಯಾವ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಬಂದಿರೋ, ಅಲ್ಲೀಗೆ ಮರಳಿ ಹೋಗಿರಿ. ನಾನು ಕೇವಲ ಕುತೂಹಲದಿಂದಲೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದೆ; ಪ್ರಭು, ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ.”
Verse 13
सूर्य उवाच गमिष्ये5हं यथा मां त्वं ब्रवीषि तनुमध्यमे । नतु देवं समाहूय न्याय्यं प्रेषयितुं वृथा
ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—“ತನుమಧ್ಯಮೆ! ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ; ಆದರೆ ದೇವನನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುವುದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ.”
Verse 14
तवाभिसंधि: सुभगे सूर्यात् पुत्रो भवेदिति | वीर्येणाप्रतिमो लोके कवची कुण्डलीति च
ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಸుభಗೇ! ನಿನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಸಂಕಲ್ಪ ಇದು—‘ಸೂರ್ಯನಿಂದ ನನಗೆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವೀರ್ಯ-ಪರಾಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರತಿಮನಾದ, ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ದಿವ್ಯ ಕವಚ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾದ ಪುತ್ರನು ಹುಟ್ಟಲಿ’ ಎಂದು.”
Verse 15
सा त्वमात्मप्रदानं वै कुरुष्व गजगामिनि । उत्पत्स्यति हि पुत्रस्ते यथासंकल्पमड़ने
ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಆದುದರಿಂದ, ಗಜಗಾಮಿನಿ! ನೀ ನಿನ್ನನ್ನೇ ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸು. ಅಂಗನೆ! ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಿನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪದಂತೆ ತೇಜಸ್ವಿಯಾದ ಪುತ್ರನು ನಿನಗೆ ಜನಿಸುವನು.”
Verse 16
अथ गच्छाम्यहं भद्रे त्वया संगम्य सुस्मिते । यदि त्वं वचन नाद्य करिष्यसि मम प्रियम्
ಸೂರ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಭದ್ರೇ, ಸुस್ಮಿತೇ! ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮಿಸಿ ನಾನು ಹೊರಟು ಹೋಗುವೆ. ಆದರೆ ಇಂದು ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ವಚನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಕ್ರೋಧಗೊಂಡು ನಿನ್ನನ್ನೂ, ಮಂತ್ರ ನೀಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನೂ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಶಪಿಸುವೆ; ನಿನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಭಸ್ಮಮಾಡುವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.”
Verse 17
शपिष्ये त्वामहं क्रुद्धो ब्राह्मणं पितरं च ते । त्वत्कृते तान् प्रधक्ष्यामि सर्वानपि न संशय:
ಇಂದು ನೀನು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯವಾದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ಕೋಪಗೊಂಡು ನಿನ್ನನ್ನೂ, ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನೂ, ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನೂ ಶಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಿನ್ನ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ದಹಿಸಿ ಭಸ್ಮಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।
Verse 18
पितरं चैव ते मूढं यो न वेत्ति तवानयम् । तस्य च ब्राह्मणस्याद्य यो5सौ मन्त्रमदात् तव
ನಿನ್ನ ಈ ತಂದೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸದ ಆ ಮೂಢನು, ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದು ನಿನಗೆ ಆ ಮಂತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ—(ತಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ದೋಷದ ಫಲವನ್ನು) ಅನುಭವಿಸುವರು।
Verse 19
एते हि विबुधा: सर्वे पुरन्दरमुखा दिवि
ಓ ಭಾಮಿನಿ! ಇಂದ್ರಾದಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ನಗುವಂತೆ ನನ್ನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ—“ನೋಡು, ಇವನು ಅವಳಿಂದ ಹೇಗೆ ಮೋಸಹೋಯಿತೆ!” ಎಂದು. ಆ ದೇವಗಣವನ್ನು ನೋಡು. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣಲೆಂದು ನಾನು ಮುಂಚೆಯೇ ನಿನಗೆ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ।
Verse 20
त्वया प्रलब्धं पश्यन्ति स्मयन्त इव भाविनि । पश्य चैनान् सुरगणान् दिव्यं चक्षुरिदं हि ते । पूर्वमेव मया दत्तं दृष्टवत्यसि येन माम्
ಓ ಭಾವಿನಿ! ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ಮೋಸಹೋದೆನೆಂದು ನೋಡಿ ಅವರು ನಗುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಈ ದೇವಗಣವನ್ನು ನೋಡು. ಇದು ನಿನಗೆ ದೊರೆತ ದಿವ್ಯದೃಷ್ಟಿ; ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಣಲೆಂದು ನಾನು ಇದನ್ನು ಮುಂಚೆಯೇ ನಿನಗೆ ನೀಡಿದ್ದೆ।
Verse 21
वैशम्पायन उवाच ततो<पश्यत् त्रिदशान् राजपुत्री सवनिव स्वेषु धिष्ण्येषु खस्थान् । प्रभावन्तं भानुमन्तं महान्तं यथा<55दित्यं रोचमानांस्तथैव
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಜನಮೇಜಯ! ಆಗ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಕುಂತಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆಸೀನರಾಗಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಕಂಡಳು. ಸಹಸ್ರ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಮಹಾನ್, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸೂರ್ಯನು ಹೇಗೆ ದೀಪ್ತನಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ದೇವತೆಗಳೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।
Verse 22
सा तान् दृष्टवा व्रीडमानेव बाला सूर्य देवी वचन प्राह भीता । गच्छ त्वं वै गोपते स्व॑ विमान कन्याभावाद् दुःख एवापचार:
Seeing him, the young maiden felt as though overcome with shame. Then, frightened, the maiden addressed the Sun-god: “O lord of rays, depart to your own celestial chariot. Because I am only a girl, my summoning you has become a grievous impropriety.”
Verse 23
पिता माता गुरवश्वैव ये<न्ये देहस्यास्य प्रभवन्ति प्रदाने । नाहं धर्म लोपयिष्यामि लोके स्त्रीणां वृत्तं पूज्यते देहरक्षा
Vaiśampāyana said: “My father, my mother, and the elders—indeed all those others who have authority in the giving of this body—alone have the right over it. I will not abandon dharma in this world. For among women, virtuous conduct is honored; the safeguarding of one’s body (chastity and bodily integrity) is praised by society.”
Verse 24
मया मन्त्रबलं ज्ञातुमाहूतस्त्वं विभावसो । बाल्याद् बालोति तत् कृत्वा क्षन्तुमहसि मे विभो
Vaiśampāyana said: “O Vibhāvasu (Fire), I summoned you only to learn the power of a mantra. Taking me to be merely a childish, ignorant girl acting out of youthful folly, you should forgive me, O mighty lord.”
Verse 25
सूर्य उवाच बालेति कृत्वानुनयं तवाहूं ददानि नान्यानुनयं लभेत । आत्मप्रदानं कुरु कुन्तिकन्ये शान्तिस्तवैवं हि भवेच्च भीरु
Sūrya said: “Taking you to be only a young girl, I speak to you with such coaxing and entreaty; no other woman would ever obtain from me the occasion for such pleading. O daughter of Kuntibhoja, offer yourself to me; only by doing so, O timid one, will you find peace.”
Verse 26
न चापि गन्तुं युक्त हि मया मिथ्याकृतेन वै । असमेत्य त्वया भीरु मन्त्राहूतेन भाविनि
Sūrya said: “Nor would it be proper for me to depart after acting in vain. O timid one, since you have invoked me by mantra, it would not be right for me to return without meeting you. If I were to go back in this manner, I would become an object of ridicule in the world and would be blamed even in the sight of all the gods.”
Verse 27
गमिष्याम्यनवद्याद्धि लोके समवहास्यताम् | सर्वेषां विबुधानां च वक्तव्य: स्यां तथा शुभे
ನಿರ್ದೋಷೆ, ಶುಭೆ! ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಗುರಿಮಾಡುವಂತೆ ನಾನು ಹೊರಟು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೀಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರೆ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನಗೆಯಾಡುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳ ಮಧ್ಯೆಯೂ ನಾನು ನಿಂದನೀಯನಾಗುವೆನು।
Verse 28
सा त्वं मया समागच्छ लप्स्यसे मादृशं सुतम् । विशिष्टा सर्वलोकेषु भविष्यसि न संशय:
ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ಸಂಗಮಿಸು. ನೀನು ನನ್ನಂತೆಯೇ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ; ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನೀನು ವಿಶಿಷ್ಟಳಾಗುವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।
Verse 183
शीलवृत्तमविज्ञाय धास्यामि विनयं परम् | तुम्हारे मूर्ख पिताको भी मैं जला दूँगा
ಶೀಲವೃತ್ತವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸುವೆನು. ನಿನಗೆ ನಡೆದ ಈ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ತಿಳಿಯದ ಆ ಮೂಢ ತಂದೆಯನ್ನೂ ನಾನು ದಹಿಸುವೆನು; ಹಾಗೆಯೇ ಶೀಲಾಚಾರವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸದೆ ಮಂತ್ರೋಪದೇಶ ಮಾಡಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೂ ಯೋಗ್ಯ ಪಾಠ ಕಲಿಸುವೆನು।
Verse 305
इस प्रकार श्रीमह्याभारत वनपर्वके अन्तर्गत कुण्डलाहरणपर्वमें पथाको मन्त्रकी प्राप्तिविषयक तीन सौ पॉचवाँ अध्याय पूरा हुआ
ಇಂತೆ ಶ್ರೀಮಹಾಭಾರತದ ವನಪರ್ವದೊಳಗಿನ ಕುಂಡಲಾಹರಣಪರ್ವದಲ್ಲಿ ಪಥಾಕಾ-ಮಂತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿವಿಷಯಕ ಮೂರುನೂರ ಐದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು।
Verse 306
इति श्रीमहा भारते वनपर्वणि कुण्डलाहरणपर्वणि सूर्याद्वाने षडधिकत्रिशततमो<ध्याय:
ಇತಿ ಶ್ರೀಮಹಾಭಾರತದ ವನಪರ್ವದಲ್ಲಿ ಕುಂಡಲಾಹರಣಪರ್ವದೊಳಗಿನ ‘ಸೂರ್ಯಾದ್ವಾನ’ ಉಪಾಖ್ಯಾನದ ಮೂರುನೂರ ಹದಿನಾರನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತ।
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.