Shloka 2
सावित्री-यमसंवादः
Sāvitrī’s Dialogue with Yama and the Restoration of Satyavān
मारुतेन सुशीतेन सुखेनामृतगन्धिना । सेव्यमानो वने तस्मिन् जगाम मनसा प्रियाम्,उस वनमें अमृतकी-सी सुगन्ध लिये मन्द गतिसे प्रवाहित होनेवाली सुखद शीतल वायुका स्पर्श पाकर श्रीरामचन्द्रजी मन-ही-मन अपनी प्रिया सीताका चिन्तन करने लगे
mārutena suśītena sukhena amṛtagandhinā | sevyamāno vane tasmin jagāma manasā priyām ||
ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಮೃತದಂತೆ ಸುಗಂಧವಿರುವ ಸುಖಕರ ಶೀತಲ ಮೃದು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಸೇವಿತನಾಗಿದ್ದ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರನ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ ಸೀತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ಹರಿಯಿತು.
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores steadfast affection and inner fidelity: even when nature offers comfort and calm, a virtuous person’s mind remains anchored in loyal remembrance of the beloved, reflecting constancy and emotional discipline amid separation.
Mārkaṇḍeya describes Rāma in the forest experiencing a soothing, cool, nectar-scented breeze; touched by this gentle comfort, Rāma’s thoughts turn inward and he begins to contemplate his beloved Sītā.