Shloka 7
Nārāyaṇopadeśa to Mārkaṇḍeya (Cosmic Self-Identification and Yuga Doctrine) | नारायणोपदेशः
तासां तीरेष्वासते पुण्यभाजो महीयमाना: पृथगप्सरोभि: । सुपुण्यगन्धाभिरलंकृताभि- हिरिण्यवर्णाभिरतीव हृष्टा:,उनके तटोंपर पूजनीय पुण्यात्मा पुरुष पृथक्ू-पृथक् अप्सराओंके साथ सानन्द प्रतिष्ठित होते हैं। वे अप्सराएँ अत्यन्त पवित्र सुगन्धसे सुवासित, विविध आभूषणोंसे विभूषित तथा स्वर्णकी-सी कान्तिसे प्रकाशित होती हैं
tāsāṃ tīreṣv āsate puṇyabhājo mahīyamānāḥ pṛthag apsarobhiḥ | supuṇyagandhābhir alaṅkṛtābhir hiraṇyavarṇābhir atīva hṛṣṭāḥ ||
ಆ ಪವಿತ್ರ ಜಲಗಳ ತೀರಗಳಲ್ಲಿ ಪುಣ್ಯಭಾಗಿಗಳು, ಪೂಜ್ಯರಾದ ಪುರುಷರು ತಮತಮ ಅಪ್ಸರೆಯರೊಂದಿಗೆ ಆನಂದದಿಂದ ಆಸೀನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಆ ಅಪ್ಸರೆಯರು ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಸುಗಂಧಿತರಾಗಿ, ನಾನಾವಿಧ ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತರಾಗಿ, ಸ್ವರ್ಣಸಮಾನ ಕಾಂತಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬುತ್ತದೆ।
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a dharmic moral logic: purity and merit (puṇya) lead to honor and refined enjoyment, depicted as reverent, joyful abiding in sacred places with celestial companionship. Sensory beauty—fragrance, ornaments, golden radiance—is presented as a consequence of accumulated virtue rather than mere indulgence.
Mārkaṇḍeya describes a scene on the banks of sacred waters where meritorious men reside, each accompanied by apsarās. The apsarās are portrayed as exceptionally pure, fragrant, richly adorned, and shining with a golden hue, creating an atmosphere of exalted delight.