Shloka 8
Nahūṣa as Ajagara: Virtue Hierarchy, Karmic Gati, and the Psychology of Mind–Intellect
वहाँ राजा वृषपर्वासे मिलकर और उनसे भलीभाँति पूजित होकर उन सबका शोक- मोह दूर हो गया। फिर उन्होंने वृषपर्वासे गन्धमादन पर्वतपर अपने रहनेके वृत्तान्तका यथार्थरूपसे एवं विस्तारपूर्वक वर्णन किया ।। सुखोषितास्तस्य त एकरात्रं पुण्याश्रमे देवमहर्षिजुष्टे अभ्याययुस्ते बदरीं विशालां सुखेन वीरा: पुनरेव वासम्,उस पवित्र आश्रममें देवता और महर्षि निवास किया करते थे। वहाँ एक रात सुखपूर्वक रहकर वे वीर पाण्डव फिर विशालापुरीके बदरिकाश्रमतीर्थमें चले आये और वहाँ बड़े आनन्दसे रहे
sukhoṣitās tasya te ekarātraṃ puṇyāśrame devamaharṣijuṣṭe | abhyāyayus te badarīṃ viśālāṃ sukhena vīrāḥ punar eva vāsam ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವತೆಗಳೂ ಮಹರ್ಷಿಗಳೂ ಸೇವಿಸುವ ಆ ಪುಣ್ಯಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅವರು ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಸುಖವಾಗಿ ವಾಸಿಸಿದರು. ನಂತರ ಆ ವೀರರು ಸುಲಭವಾಗಿ ವಿಶಾಲ ಬದರಿಗೆ ಹೊರಟು, ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೆಲೆಸಿದರು।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the dharmic value of tīrtha-yātrā and holy association: even amid hardship, disciplined movement through sacred places and contact with sanctified spaces steadies the mind, restores inner ease, and supports righteous endurance.
After staying one night in a holy hermitage frequented by gods and great seers, the Pāṇḍavas proceed onward to the expansive Badarī (Badrikāśrama) and settle there again comfortably as part of their forest-exile journey.