Shloka 20
इन्द्रप्रशंसा, दिव्योपकरणदानं, गन्धमादनसमागमश्च
Indra’s Commendation, Bestowal of Divine Insignia, and the Gandhamādana Reunion
ततो5हमस्त्रमातिष्ठं परमं तिग्मतैजसम् | दयितं देवराजस्य माधवं नाम भारत,भारत! यह देख मैंने देवराज इन्द्रके परम प्रिय माधव नामक प्रचण्ड तेजस्वी अस्त्रका आश्रय लिया
tato ’ham astram ātiṣṭhaṁ paramaṁ tigmatejasam | dayitaṁ devarājasya mādhavaṁ nāma bhārata ||
ಭಾರತಾ! ಇದನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ, ‘ಮಾಧವ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ, ಪ್ರಚಂಡ ತೀಕ್ಷ್ಣತೇಜಸ್ಸಿನ ಪರಮಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದೆ. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೇವಲ ಸ್ವಬಲವಲ್ಲ; ನಿಯಮಬದ್ಧ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ದಿವ್ಯಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಮಂತ್ರಿಸಿದೆ.
अजुन उवाच
Educational Q&A
Power in the epic is ideally exercised through disciplined, rightful means—here symbolized by a divinely sanctioned astra. Arjuna’s resort to a weapon beloved of Indra underscores that strength is not merely personal prowess but also responsibility, restraint, and alignment with higher order (dharma).
Arjuna speaks and describes a decisive moment: he takes up (or invokes) a supreme, intensely radiant divine weapon named Mādhava, noted as especially dear to Indra. The line signals escalation in the encounter and Arjuna’s reliance on celestial armaments.