Shloka 13
Kuberasaras-darśana (Bhīma beholds Kubera’s guarded lotus-lake) / कुबेरसरः-दर्शनम्
न हि शव्नोमि त्वां द्रष्टं दिवाकरमिवोदितम् । अप्रमेयमनाधृष्यं मैनाकमिव पर्वतम्,“आप तो सूर्यके समान उदित हो रहे हैं। मैं आपकी ओर देख नहीं सकता। आप अप्रमेय तथा दुर्धर्ष मैनाक पर्वतके समान खड़े हैं
na hi śaknomi tvāṁ draṣṭuṁ divākaram ivoditam | aprameyam anādhṛṣyaṁ mainākam iva parvatam ||
ಉದಯಿಸಿದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಾನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನೀವು ಅಪರಿಮೇಯರು, ಅಜೇಯರು—ಮೈನಾಕ ಪರ್ವತದಂತೆ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದೀರಿ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse conveys reverent humility before overwhelming tejas (spiritual and heroic radiance): true greatness can be ‘beyond measure’ and ‘unassailable,’ inspiring restraint and respect rather than casual scrutiny.
Vaiśaṃpāyana narrates a moment of encounter where a figure’s splendor and power are so intense that the observer declares he cannot even look directly—comparing the person to the rising sun and to the immovable, formidable Mount Maināka.