Shloka 77
Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
बाहुस्वस्तिकविन्यस्तपीनहस्वशिरोधरम् । स्कन्धभूयिष्ठकायत्वात् तनुमध्यकटीतटम्,उनक कंधे चौड़े और पुष्ट थे। अतः उन्होंने बाँहके मूलभागको तकिया बनाकर उसीपर अपनी मोटी और छोटी ग्रीवाको रख छोड़ा था और उनके शरीरका मध्यभाग एवं कटिप्रदेश पतला था। उनकी लंबी पूँछका अग्रभाग कुछ मुड़ा हुआ था। उसकी रोमावलि घनी थी तथा वह पूँछ ऊपरकी ओर उठकर फहराती हुई ध्वजा-सी सुशोभित होती थी
bāhu-svastika-vinyasta-pīna-hasva-śirodharam | skandha-bhūyiṣṭha-kāyatvāt tanu-madhya-kaṭī-taṭam ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಕೈಗಳನ್ನು ಸ್ವಸ್ತಿಕ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಮಡಚಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದನು; ಕೈಗಳ ಮೂಲಭಾಗವನ್ನು ತಲೆಯಾಣೆಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅದರ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ದಪ್ಪ, ಚಿಕ್ಕ ಕತ್ತನ್ನು ನೆಟ್ಟಿದ್ದನು. ಅವನ ಭುಜಗಳು ಮತ್ತು ಮೇಲ್ದೇಹ ಅತ್ಯಂತ ಅಗಲ ಹಾಗೂ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮಧ್ಯಭಾಗ ಮತ್ತು ಕಟಿಭಾಗ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
This verse is primarily descriptive rather than doctrinal: it uses precise bodily imagery to establish the nature and power of the being being portrayed, preparing the reader to understand subsequent actions and their moral consequences within the story.
Vaiśampāyana describes a figure lying/resting with arms crossed, using them as a support for the neck; the description emphasizes broad, strong shoulders and a comparatively slender middle, building a vivid picture of the character’s distinctive physique.