Shloka 19
Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
गन्धमुद्धतमुद्दामो वने मत्त इव द्विप: । वीज्यमान: सुपुण्येन नानाकुसुमगन्धिना,वे महातेजस्वी कुन्तीकुमार सभी ऋतुओंके फूलोंके उत्कट सुगन्धका आस्वादन करते हुए वनमें उद्दामगतिसे विचरनेवाले मदोन्मत्त गजराजकी भाँति चले जा रहे थे। नाना प्रकारके कुसुमोंसे सुवासित गन्धमादनकी परम पवित्र वायु उन्हें पंखा झल रही थी। जैसे पिताको पुत्रका स्पर्श शीतल एवं सुखद जान पड़ता है, वैसा ही सुख भीमसेनको उस पर्वतीय वायुके स्पर्शसे मिल रहा था। उनके पिता पवनदेव उनकी सारी थकावट हर लेते थे। उस समय हर्षातिरेकसे भीमके शरीरमें रोमांच हो रहा था
Vaiśampāyana uvāca: gandham uddhatam uddāmo vane matta iva dvipaḥ | vījyamānaḥ supuṇyena nānā-kusuma-gandhinā ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಸುಗಂಧದಿಂದ ಮದಗೊಂಡು ಉದ್ದಾಮನಾಗಿ ಅವನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮದೋನ್ಮತ್ತ ಗಜರಾಜನಂತೆ ಸಂಚರಿಸಿದನು. ನಾನಾ ಪುಷ್ಪಗಳ ಪರಿಮಳದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯವಾದ ಗಾಳಿ ಅವನನ್ನು ಪಂಖದಂತೆ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a pure, sacred environment can steady and refresh a person in hardship: even during exile, contact with what is 'supuṇya' (highly auspicious/pure) restores strength and clarity, supporting steadfastness in dharma.
The narrator depicts a hero moving through the forest with powerful, elephant-like energy, while a holy, flower-scented breeze fans and invigorates him, emphasizing the sanctity of the setting and the character’s renewed momentum.