Shloka 13
Bhīmasena–Hanūmān Saṃvāda: The Tail Test and the Divine Path
कदाचिज्जुषते पार्थमात्मजं मातरिश्वन: । महान् धनुष-बाण लेकर जाते हुए भीमसेनको उस समय सब प्राणियोंने देखा। उन वायुपुत्र कुन्ती-कुमारको कभी ग्लानि, विकलता, भय अथवा घबराहट नहीं होती थी ।। १२ हे || द्रौपद्या: प्रियमन्विच्छन् स बाहुबलमाश्रित:,द्रौपदीका प्रिय करनेकी इच्छासे अपने बाहुबलका भरोसा करके भय और मोहसे रहित बलवान् भीमसेन सामनेके शैल-शिखरपर चढ़ गये। वह पर्वत वृक्षों, लताओं और झाड़ियोंसे आच्छादित था। उसकी शिलाएँ नीले रंगकी थीं। वहाँ किन्नरलोग भ्रमण करते थे। शत्रुसंहारी भीमसेन उस सुन्दर पर्वतपर विचरने लगे। बहुरंगे धातुओं, वृक्षों, मृगों और पक्षियोंसे उसकी विचित्र शोभा हो रही थी
vaiśampāyana uvāca | kadācij juṣate pārtham ātmajaṃ mātariśvanaḥ | mahān dhanuṣ-bāṇaṃ gṛhītvā gacchantaṃ bhīmasenaṃ tadā sarva-prāṇibhir dṛṣṭam | taṃ vāyuputraṃ kuntī-kumāraṃ kadācid api na glānir na vikalatā na bhayaṃ na sambhramaḥ | draupadyāḥ priyam anvicchan sa bāhubalam āśritaḥ | bhaya-moha-vivarjitaḥ balavān bhīmasenaḥ purataḥ śaila-śikharaṃ samāruroha | sa parvataḥ vṛkṣa-latā-gulma-saṃchannaḥ | tasya śilā nīla-varṇāḥ | tatra kinnarāḥ paribhramanti | śatru-saṃhārī bhīmasenaḥ tasmin sundare parvate vicacāra | bahuraṅga-dhātu-vṛkṣa-mṛga-pakṣi-saṃyuktayā tasya vicitrā śobhā babhūva |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ಒಂದು ವೇಳೆ ಮಾತರಿಶ್ವ (ವಾಯು)ನ ಪುತ್ರನಾದ ಕುಂತೀಕುಮಾರ ಭೀಮಸೇನನು ಮಹಾಧನುಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಹಾಬಾಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಹೊರಟಾಗ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೂ ಅವನನ್ನು ಕಂಡರು. ಆ ವಾಯುಪುತ್ರ ವೀರನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ದಣಿವು ಇಲ್ಲ, ಹೃದಯದ ದುರ್ಬಲತೆ ಇಲ್ಲ, ಭಯ ಇಲ್ಲ, ಅಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲ. ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾಗುವುದನ್ನು ಬಯಸಿ, ತನ್ನ ಭುಜಬಲವನ್ನೇ ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಭಯಮೋಹಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ಭೀಮನು ಮುಂದಿದ್ದ ಶೈಲಶಿಖರವನ್ನು ಏರಿದನು. ಆ ಪರ್ವತವು ಮರಗಳು, ಬಳ್ಳಿಗಳು, ಪೊದೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು; ಅದರ ಶಿಲಾತಲ ನೀಲವರ್ಣವಾಗಿತ್ತು; ಅಲ್ಲಿ ಕಿನ್ನರರು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಶತ್ರುನಾಶಕ ಭೀಮನು ಆ ಸುಂದರ ಗಿರಿಯಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸಿದನು; ಅನೇಕವರ್ಣದ ಧಾತುಗಳು, ಮರಗಳು, ಮೃಗಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು ಅದರ ವಿಚಿತ್ರ ಶೋಭೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದವು।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Steadfastness in a righteous purpose is shown through Bhīma’s fearlessness and lack of inner wavering; strength is portrayed not merely as physical power but as unwavering resolve directed toward serving a loved one’s rightful welfare.
Vaiśampāyana describes Bhīma setting out with bow and arrows, universally noticed for his formidable presence, then climbing a beautiful, mineral-colored mountain frequented by Kinnaras, as he roams there seeking to accomplish something pleasing to Draupadī.