Shloka 7
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
द्वादशपूगां सरितं पिबन्तो देवरक्षिताम् । मध्वीक्षन्तश्न ते तस्या: संचरन्तीह घोराम् । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
dvādaśapūgāṃ saritaṃ pibanto devarakṣitām | madhvīkṣantaś ca te tasyāḥ sañcarantīha ghorām | yoginas taṃ prapaśyanti bhagavantaṃ sanātanam ||
ಸನತ್ಸುಜಾತನು ಹೇಳಿದನು—ಹತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿ—ಈ ದ್ವಾದಶ ಸಮೂಹಕ್ಕೆ ಬಂಧಿತರಾದವರು, ದೇವರಿಂದ ರಕ್ಷಿತವಾದ ಈ ಸಂಸಾರರೂಪ ಭಯಂಕರ ನದಿಯ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ; ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಜೇನಿನಂತೆ ಸಿಹಿಯೆಂದು ಕಂಡು ಅದೇ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ತೇಲುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಬಿಡಿಸುವ ಆ ಸನಾತನ ಭಗವಂತನನ್ನು ಯೋಗಿಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ.
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Worldly life is likened to a fearful river whose objects appear honey-sweet; beings attached to the twelvefold apparatus (senses, mind, intellect) keep circulating within it. Liberation comes through yogic insight that directly realizes the eternal Lord beyond sense-driven experience.
In the Sanatsujātīya section of the Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a philosophical discourse) that most people remain immersed in saṃsāra due to attraction to sense-objects, while yogins perceive the eternal Bhagavān who can free one from that bondage.