Shloka 6
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
न सादृश्ये तिक्ठतति रूपमस्य न चक्षुषा पश्यति कश्रिदेनम् मनीषयाथो मनसा ह॒दा च य एन॑ विदुरमृतास्ते भवन्ति । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
na sādṛśye tiṣṭhati rūpam asya na cakṣuṣā paśyati kaścid enam | manīṣayātho manasā hṛdā ca ye enaṃ vidur amṛtās te bhavanti || yoginas taṃ prapaśyanti bhagavantaṃ sanātanam ||
ಸನತ್ಸುಜಾತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನ ಸ್ವರೂಪವು ಹೋಲಿಕೆಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲದು; ದೇಹಚಕ್ಷುವಿನಿಂದ ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಕಾಣಲಾರರು. ಆದರೆ ವಿವೇಕಬುದ್ಧಿಯಿಂದ, ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಹೃದಯದ ಆಳವಾದ ಅರಿವಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು—ಅಂದರೆ ಪರಮಾತ್ಮಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು—ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆ ಸನಾತನ ಭಗವಂತನನ್ನು ಯೋಗಿಗಳು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ.
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
The Supreme cannot be grasped by external comparison or sensory sight; immortality (liberation) comes through inner realization—discernment, mental inwardness, and heart-centered knowing—culminating in the yogin’s direct vision of the eternal Lord.
In the Sanatsujātīya discourse within Udyoga Parva, Sanatsujāta instructs (in a setting of ethical and existential urgency before the great war) that true security is not worldly power but knowledge of the Supreme Self, which grants freedom from death.