Shloka 24
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
तस्मिन् स्थितो वाप्युभयं हि नित्यं ज्ञानेन विद्वान् प्रतिहन्ति सिद्धम् | तथान्यथा पुण्यमुपैति देही तथागतं पापमुपैति सिद्धम्,किंतु परमात्मामें स्थित होनेपर विद्वान् पुरुष उस (परमात्माके) ज्ञानके द्वारा अपने पूर्वकृत पाप और पुण्य दोनोंका नाश कर देता है; यह बात सदा प्रसिद्ध है। यदि ऐसी स्थिति नहीं हुई तो देहाभिमानी मनुष्य कभी पुण्यफलको प्राप्त करता है और कभी क्रमशः प्राप्त हुए पूर्वोपार्जित पापके फलका अनुभव करता है
tasmin sthito vāpy ubhayaṁ hi nityaṁ jñānena vidvān pratihanti siddham | tathānyathā puṇyam upaiti dehī tathāgataṁ pāpam upaiti siddham ||
ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ ಜ್ಞಾನಿ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಿಂದ ಪುಣ್ಯ–ಪಾಪ ಎರಡನ್ನೂ ನಿತ್ಯವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ—ಇದು ಸದಾ ಸಿದ್ಧವೂ ಪ್ರಸಿದ್ಧವೂ ಆದ ಸತ್ಯ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದೇಹಾಭಿಮಾನಿಯ ಜೀವಿ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪೂರ್ವಾರ್ಜಿತ ಪಾಪದ ಪರಿಪಕ್ವ ಫಲವನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ।
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Abiding in the Supreme Self and gaining Self-knowledge dissolves the binding force of both merit and demerit; without that realization, the embodied person continues to cycle through experiencing the fruits of past good and bad actions.
Sanatsujāta instructs the listener on liberation: he contrasts the knower established in the Self—who transcends karmic accounting—with the ordinary body-identified person who alternately enjoys merit’s results and suffers sin’s ripened consequences.