Shloka 11
अम्बोपाख्याने तापसानां विचारः तथा होत्रवाहनस्य उपदेशः
Ambā among ascetics; Hotravāhana directs her to Paraśurāma
नास्मि प्रीतिमती नीता भीष्मेणामित्रकर्शन । बलान्नीतास्मि रुदती विद्राव्य पृथिवीपतीन्,राजन! यह सुनकर कामदेवके बाणोंसे पीड़ित हुई अम्बा शाल्वराजसे बोली --'भूपाल! तुम किसी तरह भी ऐसी बात मुहसे न निकालो। शत्रुसूदन! मैं भीष्मके साथ प्रसन्नतापूर्वक नहीं गयी थी। उन्होंने समस्त राजाओंको खदेड़कर बलपूर्वक मेरा अपहरण किया था और मैं रोती हुई ही उनके साथ गयी थी
nāsmī prītimatī nītā bhīṣmeṇāmitrakarśana | balān nītāsmī rudatī vidrāvya pṛthivīpatīn ||
ಅಂಬಾ ಹೇಳಿದಳು—“ಶತ್ರುಕರ্ষಣನೇ, ಭೀಷ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಭೂಪತಿಗಳನ್ನು ಓಡಿಸಿ ಅವನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದನು; ನಾನು ಅಳುತ್ತಲೇ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಹೋದೆ।”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical distinction crucial to dharma: an action outwardly framed as a kṣatriya feat (defeating kings and taking a bride) becomes morally contested when the woman’s consent is absent. Amba’s testimony establishes coercion and thus grounds her claim for justice and restitution.
Amba states that Bhīṣma did not take her with her willing agreement. She recounts that he routed the assembled kings and abducted her by force, and that she went with him while crying—an assertion that drives the ensuing dispute about responsibility, marriage-right, and redress.