Shloka 14
अहमात्मानमात्मस्थो मार्गमाणो55त्मनो गतिम् । वासार्थिन महाप्रज्ञं चलच्चित्तमुपास्मि ह
aham ātmānam ātmastho mārgaṇo ’tmanaḥ gatim | vāsārthin mahāprājñaṃ calacittam upāsmi ha ||
ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ವಿಷಯಗಳಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾಗಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ಜೀವಾತ್ಮನ ಪರಮಗತಿ—ಪರಬ್ರಹ್ಮ ಪರಮಾತ್ಮ—ಯನ್ನು ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತೇನೆ; ಆದರೂ ಮಹಾಬುದ್ಧಿಯುಳ್ಳದು, ಗೃಹಸ್ಥಜೀವನದಲ್ಲಿ ವಾಸವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅಲೆಯುವ ಈ ಚಂಚಲಚಿತ್ತವನ್ನೇ ನಾನು ಸೇವಿಸುವಂತಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಬಂಧಿತನಲ್ಲ, ದ್ವೇಷದಿಂದ ನಿರ್ಧರಿತನಲ್ಲ; ಅಂತರಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಹಳೆಯ ಚಲನೆಯನ್ನು ಸಹ ಅರಿತಿದ್ದೇನೆ.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Even when one turns away from sense-objects and seeks the highest realization (ātmanaḥ gati), the mind remains restless and habit-driven. The teaching is to recognize this instability without falling into either attachment or aversion, and to continue disciplined inner practice—observing, training, and redirecting the mind toward the Self.
A Brahmin speaker describes his inner state: he is engaged in the quest for the supreme Self while simultaneously dealing with a clever, wandering mind that keeps inclining toward ‘dwelling’ in worldly life. He frames this as a lived tension of spiritual pursuit—neither indulgence nor hatred, but ongoing practice amid mental fluctuation.