Shloka 41
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
स्पर्थ्यास्तरणसंकीर्ण ददुस्ता: परमस्त्रिय: । उन सुन्दरी रमणियोंने देवताओंके बैठने योग्य एक दिव्य पलंग, जिसमें रत्न जड़े हुए थे और जिसपर बहुमूल्य बिछौने बिछे थे, शुकदेवजीको सोनेके लिये दिया || ४० ई ।। पादशौचं तु कृत्वैव शुक: संध्यामुपास्यथ च,मध्यरात्रे यथान्यायं निद्रामाहारयत् प्रभु: । परंतु शुकदेवजीने पहले हाथ-पैर धोकर संध्योपासना की। उसके बाद पवित्र आसनपर बैठकर वे मोक्षतत्त्वका ही विचार करने लगे। रातके पहले पहरमें वे ध्यानस्थ होकर बैठे रहे। फिर रात्रिके मध्यभाग (दूसरे और तीसरे पहर) में प्रभावशाली शुकने यथोचित निद्राको स्वीकार किया
pādaśaucaṃ tu kṛtvaiva śukaḥ saṃdhyām upāsya ca | madhyarātre yathānyāyaṃ nidrām āhārayat prabhuḥ ||
ಭೀಷ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಶುಕದೇವನು ಮೊದಲು ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಲನಾದಿ ಶೌಚವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ಸಂಧ್ಯೋಪಾಸನೆ ಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಶುದ್ಧ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮೋಕ್ಷತತ್ತ್ವವನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸಿದನು. ರಾತ್ರಿಯ ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನನಿಷ್ಠನಾಗಿ ಇದ್ದನು; ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಿ-ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಆ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಋಷಿ ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined living: purity of body (washing), regular spiritual duty (Sandhyā worship), sustained contemplation of liberation, and even sleep taken only in a regulated, appropriate measure—showing that renunciation is not negligence but ordered self-governance.
Bhīṣma describes Śuka’s conduct at night: after cleansing and performing Sandhyā rites, he sits on a pure seat and meditates on mokṣa; he remains absorbed through the early night and only later, at midnight, accepts sleep according to proper ascetic discipline.