Shloka 24
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“मरुदगणोंने मरुत्तके यज्ञमें उस समय खूब सोमरसका पान किया था। राजाने जो दक्षिणाएँ दी थीं, वे देवताओं, मनुष्यों और गन्धर्वोंके सभी यज्ञोंसे बढ़कर थीं ।।
marudgaṇāḥ maruttakasya yajñe tasmin kāle bahu soma-rasaṃ pītavantaḥ | rājñā dattā dakṣiṇāḥ devānāṃ manuṣyāṇāṃ gandharvāṇāṃ ca sarva-yajñebhyo 'dhikā āsan || sa cen marutaḥ, sṛñjaya, caturbhadra-taraḥ tvayā | putrāt puṇya-taraś caiva; mā putram anutapyathāḥ ||
ವಾಯು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮರುತ್ತನ ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಮರುದ್ಗಣಗಳು ಸೋಮವನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಪಾನಮಾಡಿದವು. ರಾಜನು ನೀಡಿದ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳು ದೇವರು, ಮನುಷ್ಯರು ಮತ್ತು ಗಂಧರ್ವರ ಎಲ್ಲಾ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ನೀಡಲ್ಪಡುವ ದಕ್ಷಿಣೆಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿದವು. ಆದರೂ, ಓ ಸೃಂಜಯನೇ! ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಐಶ್ವರ್ಯ—ಈ ನಾಲ್ಕು ಮಂಗಳ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿಯೂ, ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪುಣ್ಯವಂತನಾಗಿಯೂ ಇದ್ದ ಆ ರಾಜ ಮರುತ್ತನೂ ಮರಣ ಹೊಂದಿದನು. ಅಂಥವನು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಇತರರ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು? ಆದ್ದರಿಂದ ಪುತ್ರನಿಗಾಗಿ ಶೋಕಿಸಬೇಡ।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most virtuous and accomplished—exemplified by King Marutta, renowned for immense sacrificial generosity and the four excellences (dharma, knowledge, dispassion, and prosperity)—are subject to death. Recognizing this universality of impermanence is offered as a remedy for excessive grief.
Vāyu addresses Sṛñjaya, citing the celebrated example of King Marutta’s grand sacrifice where the Maruts drank Soma and the king’s gifts surpassed all others. Vāyu then points out that Marutta too died, and uses this as a consolatory argument urging Sṛñjaya not to lament his son.