Shloka 8
Ātma-saṃyama-dharma: One-pointedness of Mind and Senses (शुक–व्यास संवादः)
विधूमे सन्नमुसले वानप्रस्थप्रतिश्रये । काले प्राप्ते चरन् भैक्ष्यं कल्पते ब्रह्म भूयसे
vidhūme sannamusale vānaprasthapratiśraye | kāle prāpte caran bhaikṣyaṃ kalpate brahma bhūyase ||
ವ್ಯಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಕಾಲವು ಬಂದಾಗ ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಬದುಕುವ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯು ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ವಾನಪ್ರಸ್ಥನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಅಡುಗೆಮನೆಯ ಧೂಮವಿಲ್ಲದಾಗ ಮತ್ತು ಮುಸಲಿನ ಶಬ್ದ ನಿಂತಾಗ ಮಾತ್ರ ಹೋಗಬೇಕು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಿಯಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಬದುಕುವ ಭಿಕ್ಷುಕನು ಬ್ರಹ್ಮಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಯೋಗ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
A renunciant should beg in a way that minimizes burden and disturbance to householders/forest-dwellers—approaching only after cooking and pounding are finished—so that his livelihood remains pure, restrained, and aligned with the pursuit of Brahman.
Vyāsa lays down a practical rule of conduct for a mendicant: the sannyāsin should time his alms-round to a vānaprastha’s dwelling when there is no kitchen smoke and no sound of the pestle, indicating that the host’s work is done and the request will not cause disruption.