Shloka 7
दान-धर्म-आश्रमविधानम्
Dana, Dharma, and the Four Āśramas
ते$तिष्ठन् ध्यानमालम्ब्य मौनमास्थाय निश्चला: । त्यक्ताहारा: पवनपा दिव्यं वर्षशतं द्विजा:,वे ब्रह्मर्षि भोजन छोड़कर वायु पीकर रहते हुए सौ दिव्य वर्षोतक ध्यान लगाकर मौनका आश्रय ले निश्चलभावसे बैठे रह गये
te ’tiṣṭhan dhyānam ālambya maunam āsthāya niścalāḥ | tyaktāhārāḥ pavanapā divyaṁ varṣaśataṁ dvijāḥ ||
ಅವರು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಆಲಂಬಿಸಿ, ಮೌನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ನಿಶ್ಚಲರಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಆಹಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕೇವಲ ವಾಯುವನ್ನೇ ಪಾನಮಾಡುತ್ತ, ಆ ದ್ವಿಜರು ನೂರು ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದರು.
भरद्वाज उवाच
Educational Q&A
The verse highlights tapas through disciplined restraint: silence, fasting, and unwavering meditation sustained over immense time. Ethically, it presents mastery over desire and endurance as means to inner purification and higher knowledge.
Bharadvāja describes a group of twice-born ascetics who remain motionless in meditation, observing a vow of silence and living without food—subsisting only on breath—for a hundred divine years, emphasizing the intensity of their spiritual practice.