Shloka 4
Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
प्रह्माद उवाच स्वस्थ: शक्तो मृदुर्दान्तो निर्विधित्सोडनसूयक: । सुवाक् प्रगल्भो मेधावी प्राज्ञशक्षरसि बालवत्
Prahlāda uvāca: svasthaḥ śakto mṛdur dānto nirvidhitsodanasūyakaḥ | suvāk pragalbho medhāvī prājñaś ca kṣarasi bālavat ||
ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಹೇಳಿದನು— ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ನೀನು ಆರೋಗ್ಯದಿಂದ, ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತದಿಂದ, ಬಲವಂತನಾಗಿ, ಮೃದುಸ್ವಭಾವದಿಂದ, ಇಂದ್ರಿಯನಿಗ್ರಹದಿಂದಿರುವೆ; ಅಶಾಂತ ಆವೇಗದಿಂದ ಕಾರ್ಯಾರಂಭ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಇತರರ ದೋಷಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವುದಿಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ವಾಣಿ ಮಧುರವೂ ಸುಸಂಸ್ಕೃತವೂ; ನೀನು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತ, ಪಂಡಿತ, ಪ್ರಾಜ್ಞ— ಆದರೂ ಬಾಲಕನಂತೆ ಸರಳವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿರುವೆ.
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ethical ideal: inner steadiness (svastha), strength without harshness (śakta yet mṛdu), disciplined senses (dānta), freedom from envy and fault-finding (anasūyaka), and refined truthful speech (suvāk). Even with wisdom and learning, one should retain childlike simplicity (bālavat), indicating humility and lack of ego.
Prahlāda addresses a Brahman/sage-like figure, observing and commending his virtues. The description functions as a character assessment within the Śānti Parva’s moral discourse, highlighting the marks of a truly wise person whose conduct is gentle, non-malicious, and humble.