Shloka 12
Āśā-prabhava (आशाप्रभव) — On the Rise and Power of Hope/Expectation
Sumitra Itihāsa Begins
दृष्टवा च तां सभां दिव्यां दिव्यपुष्पफलान्विताम् । अश्वांस्तित्तिरकल्माषान् वस्त्राणि विविधानि च
dṛṣṭvā ca tāṃ sabhāṃ divyāṃ divyapuṣpaphalānvitām | aśvāṃs tittirakalmāṣān vastrāṇi vividhāni ca, bhārata |
ದುರ್ಯೋಧನನು ಹೇಳಿದನು— ಓ ಭಾರತ! ದಿವ್ಯ ಪುಷ್ಪಫಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಅದ್ಭುತ ಸಭೆಯನ್ನು, ತಿತ್ತಿರಿಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಮಚ್ಚೆಮಚ್ಚೆಯ ಬಣ್ಣದ ಕುದುರೆಗಳನ್ನು, ಅನೇಕ ವಿಧದ ದಿವ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳಾದ ಪಾಂಡವರ ಕುಬೇರಸಮಾನವಾದ ಶುಭ ಹಾಗೂ ವಿಶಾಲ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಿನಿಂದ ನಾನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಶೋಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಳುಗುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೇನೆ।
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how envy and fixation on others’ prosperity breeds inner suffering. Duryodhana’s grief arises not from loss of dharma but from comparison and possessiveness, illustrating an ethical warning: unchecked jealousy corrodes judgment and becomes a seed of conflict.
Duryodhana describes seeing the Pāṇḍavas’ magnificent hall and luxurious possessions—flowers, fruits, fine garments, and dappled horses. Confronted with their Kubera-like splendor, he confesses that he is overwhelmed by continuous sorrow.