Shloka 20
Vṛddha-kanyā-carita and Balarāma’s Kurukṣetra Inquiry (वृद्धकन्या-चरितम् / कुरुक्षेत्रफल-प्रश्नः)
जानन्ति त्वां सरिच्छेछे मुनय: संशितव्रता: । मम प्रियकरी चापि सतत प्रियदर्शने
jānanti tvāṃ saricchreṣṭhe munayaḥ saṃśitavratāḥ | mama priyakarī cāpi satataṃ priyadarśane | mahābhāge tvaṃ pūrvakāle brahmaṇaḥ sarovarāt prādurbhūtā | saritāṃ śreṣṭhe sarasvati | kaṭhoravratapālanā munayas tava mahimānaṃ jānanti | priyadarśane tvaṃ satataṃ mama api priyam ācaritavatī | ataḥ varavarṇini tava ayaṃ lokabhāvanaḥ mahān putras tavaiva nāmnā “sārasvata” iti khyātiṃ gamiṣyati |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಳೇ! ಕಠೋರ ವ್ರತಧಾರಿಗಳಾದ ಮುನಿಗಳು ನಿನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ; ಪ್ರಿಯದರ್ಶನೇ! ನೀನು ಸದಾ ನನಗೂ ಹಿತಮಾಡಿದ್ದೆ. ಮಹಾಭಾಗೇ—ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಸರೋವರದಿಂದ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದವಳೇ—ಸರಸ್ವತೀ! ಲೋಕಹಿತಕರನಾದ ನಿನ್ನ ಈ ಮಹಾಪುತ್ರನು ನಿನ್ನದೇ ಹೆಸರಿನಿಂದ ‘ಸಾರಸ್ವತ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾಗುವನು।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links spiritual authority (sages of strict vows) with recognition of sacred power: true greatness is affirmed by disciplined seers, and beneficence toward the world becomes the basis for honor and naming. It also underscores gratitude—acknowledging Sarasvatī as a continual benefactress.
Vaiśaṃpāyana narrates a praise of Sarasvatī, recalling her ancient manifestation from Brahmā’s lake and stating that sages know her glory. He then explains that her great son, a benefactor of the world, will be called ‘Sārasvata’ after her.