Shloka 13
Vṛddha-kanyā-carita and Balarāma’s Kurukṣetra Inquiry (वृद्धकन्या-चरितम् / कुरुक्षेत्रफल-प्रश्नः)
ब्रह्मर्षे तव पुत्रो5यं त्वद्धक्त्या धारितो मया । दृष्टवा ते5प्सरसं रेतो यत् स्कन्न॑ प्रागलम्बुषाम्
brahmarṣe tava putro 'yaṁ tvadbhaktyā dhārito mayā | dṛṣṭvā te 'psarasaṁ reto yat skannaṁ prāgalambuṣām, pratigṛhṇīṣva putra svaṁ mayā dattam aninditam ||
“ಓ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷೇ, ಇವನು ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನೇ. ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ನಾನು ಅವನನ್ನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಅಲಂಬುಷಾ ಎಂಬ ಅಪ್ಸರೆಯನ್ನು ಕಂಡಾಗ ನಿನ್ನಿಂದ ಸ್ಖಲಿತವಾದ ವೀರ್ಯವನ್ನು, ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಬಾರದೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ನಾನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಈ ನಿರ್ದೋಷ ಪುತ್ರನನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames ascetic ‘tejas’ (spiritual potency) as something that should not be squandered; even an unintended emission is treated as meaningful, and devotion motivates its preservation and rightful placement within lineage, emphasizing ethical legitimacy (anindita) rather than scandal.
A woman (speaker within Vaiśampāyana’s narration) presents a child to a brahmarṣi, explaining that she conceived by receiving the semen that fell when the sage saw the apsaras Alambuṣā, and she asks him to accept the child as his own.