Shloka 54
Indratīrtha–Ādityatīrtha: Balarāma’s Ritual Bathing, Dāna, and Sacred-Historical Recollections
अश्रान्तां चाविवर्णा च क्षुत्पिपासासमायुताम् । “अरुन्धती भूख-प्याससे युक्त होनेपर भी न तो थकी थी और न उसकी अंगकान्ति ही फीकी पड़ी थी। उसे देखकर ऋषियोंको बड़ा आश्चर्य हुआ || ५३ $ ।।
aśrāntāṃ cāvivarṇāṃ ca kṣutpipāsāsamāyutām | evaṃ siddhiḥ parā prāptā arundhatyā viśuddhayā |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದರೂ ಅರುಂಧತಿ ದಣಿದಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವಳ ದೇಹಕಾಂತಿಯೂ ಮಂಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲ ಋಷಿಗಳೂ ಪರಮ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡರು. ಹೀಗೆ ವಿಶುದ್ಧಹೃದಯಳಾದ ಅರುಂಧತಿ ಇಲ್ಲಿ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು— ನೀವೂ ನನ್ನ ನಿಮಿತ್ತ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದಂತೆ. ಭದ್ರೇ! ಈ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ನೀನು ವಿಶೇಷ ಆತ್ಮಸಮರ್ಪಣೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದೀ.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Steadfast observance of a vow, sustained even under bodily hardship like hunger and thirst, can lead to supreme attainment when grounded in inner purity and self-surrender rather than mere display of endurance.
Vaiśaṃpāyana describes Arundhatī’s extraordinary resilience during austerity: despite hunger and thirst she remains unfatigued and radiant, astonishing the sages. He then states that she attained the highest siddhi through her pure-hearted vow, and praises the listener for similar dedicated observance.