Shloka 546
अध्याय ३: कृपस्य दुर्योधनं प्रति नीत्युपदेशः
Kṛpa’s Counsel to Duryodhana
मृतो दुःखं न जानीते प्रेत्य चानन्त्यम श्रुते । 'क्षत्रियधर्मके अनुसार युद्ध करनेवाले वीरोंके लिये संग्रामभूमिमें होनेवाली मृत्यु ही सुखद है; क्योंकि वहाँ मरा हुआ मनुष्य मृत्युके दुःखको नहीं जानता और मृत्युके पश्चात् अक्षय सुखका भागी होता है
mṛto duḥkhaṃ na jānīte pretya cānantyam aśnute |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು— ಮರಣ ಹೊಂದಿದವನು ಮರಣದ ದುಃಖವನ್ನು ಅರಿಯನು; ಈ ಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಅನಂತ, ಅಕ್ಷಯ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯಧರ್ಮಾನುಸಾರ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ವೀರನಿಗೆ ರಣಭೂಮಿಯ ಮರಣವು ಶುಭವೂ ಇಷ್ಟವೂ ಎಂದು ಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ—ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಮಾನ, ಧರ್ಮಸಿದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದ ಅಕ್ಷಯ ಫಲವಿದೆ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse asserts a kṣatriya-ethical ideal: a warrior who dies in righteous battle is not burdened by the felt misery of death and is believed to attain an imperishable posthumous good; therefore, such death is framed as honorable and spiritually beneficial.
Sañjaya, narrating the events of the Kurukṣetra war, articulates a consolatory and motivational principle about battlefield death—presenting it as aligned with warrior duty and as leading to an enduring reward after death.