Shloka 24
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
तमेव चार्थ ध्यायन्तं कर्णस्य निधन प्रति । भरतश्रेष्ठ! वे निष्पाप नरेश अपनी पुत्रवधुओं, गान्धारी, विदुर तथा अन्य हितैषी सुहृदों एवं बन्धु-बान्धवोंद्वारा सब ओरसे घिरे हुए बैठे थे और कर्णके मारे जानेसे होनेवाले परिणामका चिन्तन कर रहे थे | २२-२३ $ ।। रुदन्नेवाब्रवीद् वाक््यं राजानं जनमेजय,जनमेजय! उस समय संजयने खिन्नचित्त होकर रोते हुए ही संदिग्ध वाणीमें कहा --“नरव्याप्र! भरतश्रेष्ठ! मैं संजय हूँ। आपको नमस्कार है
tam eva cārthaṁ dhyāyantaṁ karṇasya nidhana-prati | bharataśreṣṭha! te niṣpāpa nareśāḥ sva-putra-vadhūbhiḥ gāndhāryā vidureṇa tathā anyaiḥ hitaiṣibhiḥ suhṛdbhiḥ bandhu-bāndhavair api sarvataḥ parivṛtā upaviṣṭāḥ karṇasya māraṇāt bhaviṣyat-phalaṁ cintayantaḥ || rudann evābravīd vākyaṁ rājānaṁ janamejaya | janamejaya! tasmin kāle sañjayaḥ khinna-citto ruditvā iva sandigdha-vāṇyā idam uvāca— “naravyāghra! bharataśreṣṭha! ahaṁ sañjayaḥ; te namas te” ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಆ ನಿರಪರಾಧ ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೊಸೆಯರು, ಗಾಂಧಾರಿ, ವಿದುರ ಮತ್ತು ಇತರ ಹಿತೈಷಿ ಸ್ನೇಹಿತರು-ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ ಕುಳಿತು, ಕರ್ಣನ ಮರಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದನು। ಆಗ ಸಂಜಯನು ದುಃಖದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿ, ಅಳುತ್ತಲೇ ಹೇಳುವಂತೆ, ಸಂಶಯದಿಂದ ನಡುಗುವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜ ಜನಮೇಜಯನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ನರವ್ಯಾಘ್ರ! ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠ! ನಾನು ಸಂಜಯನು. ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।”
वैशम्पायन उवाच