Shloka 57
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
अश्वत्थामाने कहा--भगवन्! आज मैं आंगिरस कुलमें उत्पन्न हुए अपने शरीरकी प्रज्वलित अग्निमें आहुति देता हूँ। आप मुझे हविष्यरूपमें ग्रहण कीजिये ।। भवद्धकत्या महादेव परमेण समाधिना । अस्यामापदि विश्वात्मन्नुपाकुर्मि तवाग्रत:
bhavadbhaktyā mahādeva parameṇa samādhinā | asyām āpadi viśvātmann upākurmi tavāgrataḥ ||
ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಹೇಳಿದನು—ಭಗವನ್! ಇಂದು ನಾನು ಆಂಗಿರಸ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ನನ್ನ ಈ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿತ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನನ್ನು ಹವಿಷ್ಯರೂಪವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ. ಮಹಾದೇವಾ! ನಿಮ್ಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಪರಮ ಸಮಾಧಿಯಿಂದ, ಹೇ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನ್, ಈ ಆಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಆಹುತಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ॥
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in extreme distress, a warrior may turn to intense devotion and single-pointed concentration to seek divine intervention; it also implicitly questions the ethics of seeking sacred power after grievous wrongdoing, showing the tension between ritual piety and moral accountability.
In the Sauptika episode’s aftermath, the narration presents a prayer-like offering to Śiva (Mahādeva), where the speaker (contextually tied to Aśvatthāmā’s desperate situation) declares an oblation before the deity, signaling a last resort for protection or power amid a dire crisis.