Shloka 64
उत्तम मणियों, हीरों और सुवर्णसे अलंकृत कर्णके मस्तकका आभूषण मुकुट और उसके दोनों उत्तम कुण्डल भी अर्जुनके बाणोंसे छिन्न-भिन्न होकर पृथ्वीपर गिर पड़े ।। महाधनं शिल्पिवरै: प्रयत्नतः कृतं यदस्योत्तमवर्म भास्वरम् | सुदीर्घकालेन ततो<स्य पाण्डव: क्षणेन बाणैर्बहुधा व्यशातयत्,अच्छे-अच्छे शिल्पियोंने कर्णके जिस उत्तम बहुमूल्य और तेजस्वी कवचको दीर्घकालमें बनाकर तैयार किया था, उसके उसी कवचके पाण्डुपुत्र अर्जुनने अपने बाणोंद्वारा क्षणभरमें बहुत-से टुकड़े कर डाले
mahādhanaṁ śilpivaraiḥ prayatnataḥ kṛtaṁ yad asyottamavarma bhāsvaram | sudīrghakālena tato ’sya pāṇḍavaḥ kṣaṇena bāṇair bahudhā vyaśātayat ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಮಹಾಧನವನ್ನು ವೆಚ್ಚಮಾಡಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಿಲ್ಪಿಗಳು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದ ಕರ್ಣನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕವಚವನ್ನು ಪಾಂಡವ ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ತುಂಡುಗಳಾಗಿ ಚೂರುಮೂರಾಗಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟನು. ಹಾಗೆಯೇ ಅವನ ಮುಕುಟವೂ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಕುಂಡಲಗಳೂ ಛಿನ್ನವಾಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of worldly achievements: even priceless, expertly crafted protection can be destroyed instantly in the violence of war. It contrasts long, careful human effort with the sudden reversals produced by combat skill and destiny.
Sañjaya reports that Arjuna’s arrows strike and shatter Karṇa’s brilliant, costly armor—made over a long time by master craftsmen—reducing it to many pieces in a moment during the battle.