Shloka 63
मणिप्रवेकोत्तमवज्रहाटकै- रलंकृतं चास्य वराड्रभूषणम् | प्रविद्धमुर्व्या निपपात पत्रिभि- र्धनंजयेनोत्तमकुण्डलेडपि च
maṇipravekottamavajrahāṭakaiḥ alaṅkṛtaṃ cāsya varāḍrabhūṣaṇam | praviddham urvyā nipapāta patribhiḥ dhanaṃjayenottamakuṇḍaleḍ api ca
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಉತ್ತಮ ಮಣಿಗಳು, ವಜ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಣದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವನ ಶ್ರೇಷ್ಠಾಭರಣಗಳು, ಆ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಕುಂಡಲಗಳೂ ಧನಂಜಯನ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಛಿನ್ನವಾಗಿ ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದವು. ಯುದ್ಧಧರ್ಮದ ಕಠೋರ ನಿಯಮದಲ್ಲಿ ರಾಜಲಕ್ಷಣಗಳೂ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕೀರ್ತಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಅಚಲ ಕರ್ತವ್ಯದ ಮುಂದೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಬೀಳುತ್ತವೆ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the fragility of external splendor in war: ornaments and status-symbols cannot protect a warrior when confronted by decisive action. It reflects the battlefield ethic where prowess and duty override personal grandeur.
Sañjaya narrates that Dhanañjaya (Arjuna), with his arrows, strikes so forcefully that the opponent’s magnificent, jewel-and-gold ornaments—especially the fine earrings—are knocked off and fall to the ground.