Shloka 13
भीममुग्र॑ महात्मानं त्र्यक्ष॑ शर्व॑ कपर्दिनम्,“जिनकी मूर्ति बड़ी ही उग्र और भयंकर है, जो महात्मा हैं, जिनके तीन नेत्र और मस्तकपर जटाजूट है, उन सर्वसमर्थ ईश्वर भगवान् शंकरको दूसरे लोग देख भी नहीं सकते फिर उनके साथ युद्ध करनेकी तो बात ही कया है? परंतु तुमने सम्पूर्ण जीवोंका कल्याण करनेवाले उन्हीं स्थाणुस्वरूप महादेव साक्षात् भगवान् शिवकी युद्धके द्वारा आराधना की है, अन्य देवताओंने भी तुम्हें वरदान दिये है; इसलिये महाबाहु पार्थ! तुम उन देवाधिदेव त्रिशूलधारी भगवान् शंकरकी कृपासे कर्णको उसी प्रकार मार डालो, जैसे वृत्रविनाशक इन्द्रने नमुचिका वध किया था। कुन्तीनन्दन! तुम्हारा सदा ही कल्याण हो। तुम युद्धमें विजय प्राप्त करो”
sañjaya uvāca—bhīmam ugraṃ mahātmānaṃ tryakṣaṃ śarvaṃ kapardinam | anye janā na paśyanti, tasya yoddhuṃ kutaḥ punaḥ || parantu tvaṃ sarvabhūtahitāya taṃ sthāṇusvarūpaṃ mahādevaṃ sākṣād bhagavantaṃ śivaṃ yuddhenaivārādhitavān | anyair api devaiḥ te varadānāni dattāni | tasmāt mahābāho pārtha, devādhidevaṃ triśūladharaṃ śaṅkaraṃ prasādya karṇaṃ tathā jahi, yathā vṛtravināśaka indro namuciṃ jaghāna | kuntīnandana, tava sadā kalyāṇaṃ bhavatu; yuddhe jayaṃ prāpnuhi ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಭೀಮ, ಉಗ್ರ, ಮಹಾತ್ಮ, ತ್ರ್ಯಕ್ಷ, ಶರ್ವ, ಕಪರ್ಧಿ (ಜಟಾಧಾರಿ) ಪ್ರಭು; ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವಿಗಳು ಅವನನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕೂ ಅಸಮರ್ಥರು—ಹಾಗಿರಲು ಅವನೊಡನೆ ಯುದ್ಧವೆಂಬ ಮಾತೇನು! ಆದರೆ ನೀನು ಸರ್ವಭೂತಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಾಣುರೂಪ ಮಹಾದೇವನನ್ನು—ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶಿವನನ್ನು—ರಣದ್ವಾರಾ ಆರಾಧಿಸಿದ್ದೀ. ಇತರ ದೇವತೆಗಳೂ ನಿನಗೆ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಬಾಹು ಪಾರ್ಥ, ದೇವಾಧಿದೇವ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಂಕರನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಕರ್ಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸು—ವೃತ್ರಹಂತ ಇಂದ್ರನು ನಮುಚಿಯನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದಂತೆ. ಹೇ ಕುಂತೀನಂದನ, ನಿನಗೆ ಸದಾ ಕಲ್ಯಾಣವಾಗಲಿ; ಈ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ವಿಜಯವನ್ನು ಪಡೆಯು।
संजय उवाच