Shloka 366
चिच्छेद चास्येष्वसनं भुजौ च क्षुरैश्षतुर्भिनिशितै: शिरश्न | किरीटधारी अर्जुनने हँसते हुए-से दस बाणोंसे उसके मर्मस्थानोंमें निर्भीक होकर आघात किया। फिर चार तीखे छुरोंसे उसके धनुषको, दोनों भुजाओंको तथा मस्तकको भी काट डाला
sañjaya uvāca | ciccheda cāsyāyudhāsanaṃ bhujau ca kṣuraiś caturbhir niśitaiḥ śiraś ca | kirīṭadhārī arjuno hasann iva daśabāṇaiḥ tasya marmasthāneṣu nirbhīkaḥ samāhatya | punaś caturbhiḥ tīkṣṇaiḥ kṣuraiḥ tasya dhanuḥ ubhau bhujau mastakaṃ ca vyacchinat ||
ಕಿರೀಟಧಾರಿ ಅರ್ಜುನನು ನಗುವಂತೆಯೇ, ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಮರ್ಮಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದನು. ನಂತರ ನಾಲ್ಕು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಕ್ಷುರಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಧನುಸ್ಸನ್ನು, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಶಿರಸ್ಸನ್ನೂ ಕತ್ತರಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh moral landscape of war: a warrior’s duty (kṣatriya-dharma) demands decisive action to neutralize an enemy’s fighting capacity. It also implicitly warns that mastery and resolve, when yoked to violence, bring irreversible consequences—hence the need for ethical restraint and right purpose in wielding power.
Sañjaya describes Arjuna’s swift, fearless assault: he strikes the opponent’s vital points with ten arrows and then uses four razor-like shafts to sever the opponent’s bow, both arms, and finally the head—depicting a climactic, lethal moment in the Karṇa Parva battle.