Shloka 7
धृतराष्ट्र-संजय-संवादः — सैन्यप्रशंसा, भेदनवृत्तान्त-प्रश्नः
Dhṛtarāṣṭra–Sañjaya Dialogue: Praise of the Host and Inquiry after the Breach
अन्ये बलमदोन्मत्ता: परिघैर्बाहुशालिन: । चक्र: सम्बाधमाकाशमुच्छितेन्द्रध्वजोपमै:,अपनी भुजाओंसे सुशोभित होनेवाले कितने ही योद्धा अपने बलके मदसे उन्मत्त हो ऊँचे फहराते हुए इन्द्र-ध्वजके समान उठे हुए परिघोंसे सम्पूर्ण आकाशको व्याप्त कर रहे थे
anye balamadonmattāḥ parighair bāhuśālinaḥ | cakraḥ sambādham ākāśam ucchitendradhvajopamaiḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದರು—ಇನ್ನೂ ಹಲವರು ಸುಗಠಿತ ಬಾಹುಗಳ ಶೂರರು; ತಮ್ಮ ಬಲದ ಮದದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತರಾಗಿ, ಇಂದ್ರಧ್ವಜದಂತೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆತ್ತಿದ ಪರಿಘಗಳನ್ನು ಬೀಸುತ್ತಾ, ಆಕಾಶವನ್ನೇ ತುಂಬಿ ನೂಕಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how pride born of strength (balamada) can intoxicate warriors, swelling into a display of power that obscures discernment. In the ethical frame of the Mahabharata, such martial arrogance is a warning sign: valor without restraint easily turns into destructive frenzy.
Sañjaya describes the battlefield scene: numerous fighters, strong-armed and emboldened, lift their heavy clubs high. Their raised weapons, likened to Indra’s lofty banner, create the impression that the sky itself is crowded with upraised arms and iron bars.