Shloka 49
अर्जुनस्य सैन्धवाभिमुखगमनम् तथा विन्दानुविन्दयोर्वधः
Arjuna’s advance toward Saindhava and the fall of Vinda–Anuvinda
यदि विशति रसातलं तदग्र्यं वियदपि देवपुरं दिते: पुरं वा तदपि शरशतैरहं प्रभाते भूशमभिमन्युरिपो: शिरोडभिहर्ता
yadi viśati rasātalaṁ tadagryaṁ viyad api devapuraṁ diteḥ puraṁ vā | tad api śaraśatair ahaṁ prabhāte bhūśam abhimanyuripoḥ śiro ’bhihartā ||
ಅವನು ರಸಾತಲದ ಅತಿಗಹನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ಅಥವಾ ಆಕಾಶದ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ—ದೇವಪುರಕ್ಕಾಗಲಿ ದಿತಿಯ ಪುರಕ್ಕಾಗಲಿ ಏರಿದರೂ, ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ನಾನು ನೂರಾರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನ ಶತ್ರುವಿನ ತಲೆಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬೀಳಿಸುವೆನು।
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights unwavering resolve in pursuing justice within the warrior-ethic: wrongdoing—especially treacherous killing in war—cannot be escaped by hiding in any realm. It frames retribution as an inevitable moral consequence rather than mere personal anger.
Arjuna declares a vow to kill (behead) Abhimanyu’s enemy at dawn, asserting that even if the foe flees to the underworld or to celestial/asuric cities, Arjuna will still reach and punish him with a storm of arrows.