Shloka 5
द्रोणेन दुर्योधनस्य कवचबन्धनम् — Drona’s Mantra-Bound Armor for Duryodhana
आसनू् हिरण्मया दर्भा: सुखस्पर्शा: सुखावहा: । तेषां चीराणि संवीता: प्रजास्तेष्वेव शेरते,कुश सुवर्णमय होते थे। उनका स्पर्श कोमल था और वे सुखद जान पड़ते थे। उन्हींके चीर बनाकर प्रजा उनसे अपना शरीर ढकती थी तथा उन कुशोंकी ही चटाइयोंपर सोती थी
āsanū hirāṇmayā darbhāḥ sukhasparśāḥ sukhāvahāḥ | teṣāṁ cīrāṇi saṁvītāḥ prajāsteṣveva śerate ||
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ದರ್ಭಕುಶಗಳು ಸ್ವರ್ಣದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕೆ ಮೃದು, ಸುಖವನ್ನು ತರುವವು. ಜನರು ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ದೇಹವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಅದೇ ದರ್ಭದ ಚಾಪೆಗಳ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರು.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ideal of contentment and dharmic well-being: when life is aligned with order and purity, even simple natural resources become sufficient, comfortable, and life-supporting—encouraging restraint, simplicity, and harmony rather than excess.
Nārada is describing a time/region of extraordinary ease and auspiciousness where even darbha grass appears golden and provides comfort; people use it both for clothing and for bedding, indicating a self-sustaining, peaceful social condition.