Shloka 25
युधिष्ठिरकृष्णसंवादः — Yudhiṣṭhira’s Appeal and Kṛṣṇa’s Assurance
Droṇa-parva, Adhyāya 59
पुत्रात् पुण्यतरस्तुभ्यं मा पुत्रमनुतप्यथा: । अयज्वानमदाक्षिण्यमश्रि श्रैत्येत्युदाहरत्,वैत्य सृंजय! वे श्रीरामचन्द्रजी धर्म, ज्ञान, वैराग्य और ऐश्वर्य चारों बातोंमें तुमसे बहुत बढ़े-चढ़े थे और तुम्हारे पुत्रसे भी अधिक पुण्यात्मा थे। जब वे भी यहाँ नहीं रह सके, तब दूसरोंकी तो बात ही क्या है? अतः तुम यज्ञ एवं दान-दक्षिणासे रहित अपने पुत्रके लिये शोक न करो। नारदजीने राजा सूंजयसे यही बात कही
putrāt puṇyataras tubhyaṃ mā putram anutapyathāḥ | ayajvān amadākṣiṇyam aśrīḥ śraity ety udāharat, vaiti sṛñjaya |
ನಾರದರು ಹೇಳಿದರು—“ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನು ನಿನಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪುಣ್ಯವಂತನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗಾಗಿ ಶೋಕಿಸಬೇಡ. ಯಜ್ಞ ಮಾಡದವನು, ದಾನ-ದಕ್ಷಿಣೆ ನೀಡದವನು ದುರ್ದೈವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಓ ಸೃಂಜಯ! ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ವೈರಾಗ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅತಿಶಯ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಮಹಾತ್ಮರೂ ಇಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ; ಇತರರ ಮಾತೇನು? ಆದ್ದರಿಂದ ಯಜ್ಞವೂ ದಾನ-ದಕ್ಷಿಣೆಯೂ ಇಲ್ಲದ ನಿನ್ನ ಪುತ್ರನಿಗಾಗಿ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಬೇಡ.” ಹೀಗೆ ನಾರದರು ರಾಜ ಸೃಂಜಯನಿಗೆ ಉಪದೇಶಿಸಿದರು।
नारद उवाच
Educational Q&A
Nārada teaches restraint in grief by pointing to impermanence and ethical causality: life is transient for all, and one should cultivate dharma through yajña (sacrificial duty) and dāna/dakṣiṇā (generosity), rather than be consumed by lamentation.
In Drona Parva, Nārada addresses King Sṛñjaya, who is distressed over his son. Nārada counsels him not to mourn, citing a traditional maxim about the misfortune that follows neglect of sacrifice and giving, and grounding the advice in the broader truth that even the most virtuous cannot remain in the world forever.