Shloka 196
युधिष्ठिरकृष्णसंवादः — Yudhiṣṭhira’s Appeal and Kṛṣṇa’s Assurance
Droṇa-parva, Adhyāya 59
न च ज्येष्ठा: कनिष्ठे भ्यस्तदा श्राद्धान्यकारयन् | श्रीरामके राज्यकालमें एक-एक मनुष्यके हजार-हजार पुत्र होते थे और उनकी आयु भी एक-एक सहस्र वर्षोकी होती थी। बड़ोंको अपने छोटोंका श्राद्ध नहीं करना पड़ता था
na ca jyeṣṭhāḥ kaniṣṭhebhyaḥ tadā śrāddhāny akārayann | śrīrāmake rājyakāle ekam-eka-manuṣyasya sahasra-sahasra putrā bhavanti sma, teṣāṃ cāyuḥ pratyekaṃ sahasra-varṣāṇi bhavanti sma | bṛddhānāṃ sva-kaniṣṭhānāṃ śrāddhaṃ kartavyaṃ na bhavati sma |
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು ಕಿರಿಯರಿಗಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಶ್ರೀರಾಮನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಸಾವಿರಾರು ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು, ಆಯುಷ್ಯವೂ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳಾಗಿತ್ತು; ಆದ್ದರಿಂದ ಕಿರಿಯರು ಹಿರಿಯರಿಗಿಂತ ಮುಂಚೆ ಮರಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಹಿರಿಯರು ಕಿರಿಯರ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡುವ ದುಃಖಕ್ಕೂ ಒಳಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage highlights a dharmic ideal: the proper generational order should be preserved, and elders should not be burdened with performing śrāddha for those younger than themselves. It frames this as a sign of a well-ordered, righteous age under ideal kingship.
Nārada describes an earlier era—specifically the reign of Śrī Rāma—characterized by extraordinary fertility and longevity. Because people lived long and had many descendants, younger relatives did not die before elders, so elders did not need to arrange śrāddha rites for juniors.