Shloka 11
Adhyāya 40 (Book 7, Droṇa-parva): Abhimanyu’s Rapid Advance and Battlefield Disruption
तस्योरस्तूर्णमासाद्य जन्रुदेशे विभिद्य तम्,वह बाण तुरंत ही उसके वक्ष:स्थलपर पहुँचकर उसके गलेकी हँसलीको विदीर्ण करता हुआ पंखसहित भीतर घुस गया, मानो कोई सर्प बाँबीमें समा गया हो। तत्पश्चात् अभिमन्युने दुःशासनको पचीस बाण और मारे
tasya uras tūrṇam āsādya grīvā-deśe vibhidya tam, sa bāṇaḥ patra-sahitaḥ antar eva praviśat, yathā sarpo valmīke samāviśet. tataḥ paścād abhimanyunā duḥśāsanaṃ pañcaviṃśatyā bāṇaiḥ punar api jaghāna.
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು— ಆ ಬಾಣವು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ವಕ್ಷಸ್ಥಳವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಕಂಠದ ಬಳಿಯ ಜತ್ರುಸ್ಥಾನವನ್ನು ಭೇದಿಸಿ, ರೆಕ್ಕೆಗಳೊಡನೆ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗಿತು—ಹುಳುಗಾಡಿನೊಳಗೆ ಸರ್ಪ ಜಾರಿದಂತೆ. ನಂತರ ಅಭಿಮನ್ಯು ದುಃಶಾಸನನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the uncompromising momentum of kshatriya warfare: once engaged, a warrior acts with speed and precision. Ethically, it reflects the Mahabharata’s tension between duty in battle and the grim reality of bodily harm—showing how dharma on the battlefield often appears as disciplined violence rather than gentle virtue.
Sanjaya describes a powerful arrow strike that penetrates deeply—so deep that even the feathered end disappears inside—using the simile of a serpent entering an anthill. Immediately afterward, Abhimanyu continues the assault by shooting Duhshasana with twenty-five more arrows.