Shloka 77
सप्तभिस्तु शितैर्बाणै: पौरवं द्रौणिरार्दयत् । मालवं त्रिभिरेकेन पार्थ षड़्भिव॑कोदरम्,इसके बाद द्रोणपुत्रने सात तीखे बाणोंसे पौरवको पीड़ित कर दिया। फिर तीन बाणोंसे मालवनरेशको, एकसे अर्जुनको और छ: बाणोंद्वारा भीमसेनको घायल कर दिया
saptabhis tu śitair bāṇaiḥ pauravaṃ drauṇir ārdayat | mālavaṃ tribhir ekena pārthaṃ ṣaḍbhir vṛkodaram ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ದ್ರೋಣಪುತ್ರ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಏಳು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಪೌರವ ಯೋಧನನ್ನು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದನು. ನಂತರ ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮಾಲವ ರಾಜನನ್ನು, ಒಂದು ಬಾಣದಿಂದ ಪಾರ್ಥ (ಅರ್ಜುನ)ನನ್ನು, ಆರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ವೃಕೋದರ (ಭೀಮ)ನನ್ನು ಗಾಯಗೊಳಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the disciplined, deliberate application of force in a dharma-governed battlefield: a warrior’s skill is shown through precise targeting and measured strikes. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s tension between necessary violence under kṣatriya-dharma and the suffering such violence inevitably causes.
Sañjaya reports that Aśvatthāmā (Droṇa’s son) rapidly wounds multiple opponents in succession—first a Paurava warrior with seven sharp arrows, then the Mālava king with three, Arjuna with one, and Bhīma with six—showing his momentum and battlefield dominance at this moment.